Uśmiechnęłam się.
-Nieźle.
-NIEŹLE? - rozwarł szeroko oczy. - Właśnie powiedziałem, że mogę cię opanować przez sen, a ty stwierdzasz, że to NIEŹLE?
-Właściwie - uściśliłam - to nie możesz mnie opanować. Tylko ludzie mniej inteligentni od ciebie, pamiętasz?
Zaśmiał się, a mnie zrobiło się na przemian zimno i gorąco od tego dźwięku. Niby słyszałam już jak się śmieje, ale to było coś innego. W tym śmiechu nie było nieuzasadnionego rozbawienia, tylko ulga, radość i wdzięczność.
-Poza wyspą nazywali mnie dziwadłem i potworem - wyznał. - Bałem się, że tu będzie podobnie.
-Stary! - roześmiałam się. - Nie jesteś najdziwniejszym zjawiskiem, jakie tu występują. Sama jestem rybą, nie mogę osądzać.
Patrzył na mnie osłupiały, jakbym powiedziała, że mam skrze... Okay, nic nie mówiłam.
-Coś się stało? - zmartwiłam się. A jeśli go uraziłam? Tylko czym?
Milczał uparcie.
-Bo jeśli tak, to przepraszam, Lucas...
Zero reakcji. Gapił się na mnie jakby mi wyrosła... Nieważne.
-Lucas? - przechyliłam głowę, wstałam z krzesła i podeszłam do chłopaka. Milczał jak zaklęty, otwierał i zamykał usta jak ry... Kurczę!
-Człowieku, mów do mnie! - wykrzyknęłam. Na to już zareagował. Wstał z krzesła. Był wyższy wyższy ode mnie.
-Eee...
Lucas? Dla odmiany weny niewiele ;-; Takie krótkie, ale chyba dobre