-Penelope Mia Dancer, Popular Girl, córka bogatego biznesmena z Chicago. Aktualnie Memorianka z właściwościami ryby.
-A więc to dlatego tak cię ciągnie do wody - dziewczyna uniosła wzrok. Byłam już ubrana.
-No tak. Tak to mniej więcej wygląda. A tak w ogóle to czemu szukasz wody tak daleko od wioski? Kiedy ostatnio sprawdzałam, tuż obok płynął strumyk. A może mam nieaktualne informacje?
Dziewczyna pufnęła i spojrzała na mnie, przechylając głowę na bok.
-A może nie lubię wody z tego strumienia?
Także przechyliłam głowę.
-Niech będzie. Chcesz coś zjeść?
Podeszłam do ogniska i wyciągnęłam z plecaka trochę suszonego mięsa.
-Chyba sobie żartujesz! - roześmiała się Isabelle. - Nie będziemy jeść tych ochłapów! Zaraz wracam.
Wbiegła w las. Zamierzała polować w nocy? Ciekawy pomysł. Nie będę się mieszać. Łowcy to nie moja sprawa, mnie interesuje tylko, żeby mieć co jeść. Nie brzmi, jak córka bogatego biznesmena? Nigdy tak nie brzmiałam.
Stwierdziłabym, że zdążyłabym zjeść pięć razy tyle, ile miałam przy sobie, nim Isabelle wróciła, z gałęziami i liśćmi we włosach, cała utytłana w błocie, ale przeszczęśliwa i dumna z dzierżonego w ręku zająca.
Zaczęłam się śmiać.
-Widziałam kiedyś jak wracasz z tapirem. Czemu tak cieszy cię zając?
-Bo ta mała gnida kiedyś przepłoszyła mi piękny okaz bawołu! Ty wiesz, jak rzadko zdarza się bawół w dżungli! Chole*a, się nie zdarza! Ale mi się zdarzył! I wtedy nadbiegła ta mała menda i przepłoszyła mi krowisko sprzed nosa!
-Skąd wiesz, że to ten konkretny? - zaciekawiłam się. Zajec jak zajec.
-Ten ma jedno ucho całkiem czarne. To przeznaczenie! Zedrę z niego futro i...
-Zrobisz sobie biustonosz i mini? - zakpiłam. - Będziesz wyglądała jak Xena świata królików.
-Ha, ha - przytuliła do siebie ścierwo. - Miałam na myśli, że powieszę skórę w szałasie.
-Słyszałam o myśliwych, którzy w ramach trofeum zachowywali skórę niedźwiedzia, łeb łosia, poroże jelenia, ale z królików to zawsze coś wytwarzali.
-Może to ucho zachowam sobie w ramach naszyjnika? - zastanowiła się.
-Czy ja wiem? Spójrz na to z jego perspektywy...
-Okej - przerwała mi, odłożyła królika i zrobiła mostek, patrząc na mnie - Dalej jest martwy. A ty jesteś do góry nogami.
-W sensie ja bym wolała, żeby ktoś z mojej skóry zrobił sobie czapkę niż wieszał sobie moją małżowinę na szyi - dokończyłam, parskając śmiechem.
-Ja tam w razie śmierci wolałabym być pochowana, ale są gusta i guściki... - mruknęła, powracając do normalnej pozycji.
-Zamknij się, Fuhrman - burknęłam, wywołując rozbawienie dziewczyny.
Isabelle?