- Hej! - krzyk mężczyzny był dla mnie niczym kubeł zimnej wody na głowę.
Zaraz, zaraz... Mężczyzny? Zdałam sobie sprawę, że leżę na chłopaku obnażając zęby i szykując się do wbicia kłów w jego szyję. Z boku musiało to wyglądać dość dwuznacznie.
Podniosłam się i otrzepałam ubranie z ziemi.
- Sorry - rzuciłam darząc go przelotnym spojrzeniem, po czym zaczęłam oglądać niewielkie rozcięcie na swojej nodze.
- Spoko, nic się nie stało - uśmiechnął się chłopak, po czym sam podniósł się z ziemi i zaczął otrzepywać z ziemi swój... lisi ogon.
- Chyba musiałam cię wziąć za swój obiad, lisiczko - uśmiechnęłam się kpiąco patrząc na ogon.
- Jestem niesmaczny - zaśmiał się z własnego (nieśmiesznego śmiem dodać) żartu.
Podeszłam do niego tak blisko, że nasze nosy niemal się stykały.
- Skąd ta pewność, co? - wyszeptałam. - Mam spróbować?
To również mogło zabrzmieć mocno dwuznacznie, ale ja się tym nie przejmowałam.
- Co robisz w tym zakątku wyspy, co? - zapytałam już całkiem neutralnie.
- Yy... Badam - wskazał na skórzaną torbę, którą miał przerzuconą przez ramię.
- No tak - uśmiechnęłam się lekko.
Nastała chwila ciszy.
- Więc - zaczęłam - badaj dalej i się nie zgub, lisiczko. Niektórzy muszą upolować obiad dla całej wyspy.
Odwróciłam się i zamierzałam ruszyć w przeciwną stronę, ale chłopak miał jeszcze jedno pytanie.
- Zaczekaj, jak masz na imię?
Odwróciłam się i uśmiechnęłam szeroko obnażając swoje długie kły.
- Chloe.
- Ja mam na imię Mitchell - powiedział i również się uśmiechnął.
- Zabawnie było się poznać. A teraz już na prawdę muszę biec, lisiczko. Do zobaczenia.
Ruszyłam sprintem w przeciwną stronę.
Pod koniec dnia jak zwykle udałam się w centrum całej wioski. Lubiłam siedzieć tu i patrzeć ile ludzi do nas przybywa. To... Nie wiem co o tym myśleć. Cieszyć się, że nasza cywilizacja się rozwija, czy płakać, bo coraz więcej dzieci jest odbieranym rodzinom, coraz więcej ludzi traci swoje dawne życie, bo... Są wyjątkowi.
Mitchell?
Zaraz, zaraz... Mężczyzny? Zdałam sobie sprawę, że leżę na chłopaku obnażając zęby i szykując się do wbicia kłów w jego szyję. Z boku musiało to wyglądać dość dwuznacznie.
Podniosłam się i otrzepałam ubranie z ziemi.
- Sorry - rzuciłam darząc go przelotnym spojrzeniem, po czym zaczęłam oglądać niewielkie rozcięcie na swojej nodze.
- Spoko, nic się nie stało - uśmiechnął się chłopak, po czym sam podniósł się z ziemi i zaczął otrzepywać z ziemi swój... lisi ogon.
- Chyba musiałam cię wziąć za swój obiad, lisiczko - uśmiechnęłam się kpiąco patrząc na ogon.
- Jestem niesmaczny - zaśmiał się z własnego (nieśmiesznego śmiem dodać) żartu.
Podeszłam do niego tak blisko, że nasze nosy niemal się stykały.
- Skąd ta pewność, co? - wyszeptałam. - Mam spróbować?
To również mogło zabrzmieć mocno dwuznacznie, ale ja się tym nie przejmowałam.
- Co robisz w tym zakątku wyspy, co? - zapytałam już całkiem neutralnie.
- Yy... Badam - wskazał na skórzaną torbę, którą miał przerzuconą przez ramię.
- No tak - uśmiechnęłam się lekko.
Nastała chwila ciszy.
- Więc - zaczęłam - badaj dalej i się nie zgub, lisiczko. Niektórzy muszą upolować obiad dla całej wyspy.
Odwróciłam się i zamierzałam ruszyć w przeciwną stronę, ale chłopak miał jeszcze jedno pytanie.
- Zaczekaj, jak masz na imię?
Odwróciłam się i uśmiechnęłam szeroko obnażając swoje długie kły.
- Chloe.
- Ja mam na imię Mitchell - powiedział i również się uśmiechnął.
- Zabawnie było się poznać. A teraz już na prawdę muszę biec, lisiczko. Do zobaczenia.
Ruszyłam sprintem w przeciwną stronę.
Pod koniec dnia jak zwykle udałam się w centrum całej wioski. Lubiłam siedzieć tu i patrzeć ile ludzi do nas przybywa. To... Nie wiem co o tym myśleć. Cieszyć się, że nasza cywilizacja się rozwija, czy płakać, bo coraz więcej dzieci jest odbieranym rodzinom, coraz więcej ludzi traci swoje dawne życie, bo... Są wyjątkowi.
Mitchell?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz