Spojrzałam z uwagą na stos jedzenia zgormadzony przez któregoś z niezrzeszonych. Było tam tego tyle, że prędzej by się zepsuło zanim zjadłby to wszystko. Wyłoniłam się zza krzaków.
Spojrzałam w prawo.
Potem w lewo.
Pusto.
Gdzieś tu powinny być pułapki. Pierwsza - szesnaście metrów i piętnaście stopni na lewo ode mnie. Druga dwa metry na wschód od poprzedniej. Udało mi się wszystko rozpracować, więc byłam bezpieczna. Poszłam na tyły stosu. Tam były najświeższe owoce i mięso. Nie czekając ani chwili poczęłam pakować do torby jak najwięcej, po czym czmychnęłam przed siebie. Niestety niezbyt szybko, bo zauważyłam goniącą mnie z krzykiem osobę. Strzała z łuku poleciała w stronę mojej głowy, jednak dzięki mojej przyspieszonej reakcji zręcznie ją wyminęłam. Aby pozbyć się napastnika, rzuciłam w jego stronę nożem, który trafił w udo.
Straciłam cenne narzędzie, ale uratowałam sobie skórę.
Sprintem wbiegłam do pobliskiego lasu. Pędziłam przed siebie nie patrząc do przodu, gdyż chciałam się upewnić, czy kulawy teraz wróg nadal nie próbuje mnie gonić. Z impetem wpadłam na jakiegoś chłopaka. Uderzyłam w jego tors, przewracając się na miękką trawę. Jednocześnie zaryłam głową o wystający korzeń. Chłopak z wyrazem zakłopotania pomógł mi wstać.
- Cześć - przywitałam się - Jestem Esther. Chyba najmłodsza mieszkanka Memorii - dodałam po wahaniu.
- Lucas... Miło mi - podał mi rękę.
- Lucas... - powtórzyłam - Ach, znasz Penelope.
- Skąd wiesz? - zapytał lekko zdezorientowany - I skąd ją znasz?
- A tak jakoś. Jest bardzo fajna. No i ma fajnego zwierzaka - uśmiechnęłam się pogodnie - Um... I przepraszam, że na ciebie wpadłam - dodałam po chwili, masując głowę. Gdyby nie mój refleks, tkwiłaby w niej teraz strzała, a ja sama leżałabym na środku polanki, konając w agonii. W sumie to by była szybka śmierć. Nieważne.
- Nie szkodzi - odpowiedział dość szybko.
Polubiłam go. Może dlatego, że znał Penelope? A może dlatego, że po prostu jest całkiem miły?
- Jaką masz moc? - zapytałam znienacka - U mnie stwierdzili nadludzką inteligencję i szybką reakcję, błyskotliwość i takie tam. A u ciebie? - uśmiechnęłam się delikatnie.
Mam nadzieję, że nie będzie mnie traktował jak zwykłe jedenastoletnie dziecko.
Lucas? :3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz