- Eee...
- O co ci chodzi, powiesz mi wreszcie, czy nie? - Penelope chwyciła mnie za ramiona i energicznie mną potrząsnęła.
- O c-co ci chodzi?
- Oh, czyli jednak odzyskałeś mowę - przypatrywała się z uwagą mojej twarzy jakby szukając tam oznam szaleństwa.
- Ja... przepraszam... tylko się... zamyśliłem.
- Napewno? - odsunęła się ode mnie kawałek, ale wciąż nie spuszczała mnie z oczu. - Wyglądałeś, jakbyś zobaczył ducha. Albo jakbym zaczęła... nie ważne z resztą.
Spuściłem wzrok.
- Prawda jest taka... że... no.
- Wal śmiało! Co ci leży na wątrobie?
- Ja... niedaleką z tąd ktoś śpi - oznajmiłem jakby to wyjaśniało całą sprawę.
Penelope uniosła jedną brew nie całkiem ogarniając, o co mi chodzi, ale po chwili na jej twarzy pojawił się wyraz zrozumienia.
- Och... czyli ty...
- Gdy niedaleko ktoś chociażby troszę mnie inteligentny ode mnie śpi ja to czuję. Odczuwam coś jakby... więź między naszymi umysłami, czuję, że mogę jakby wejść w jego świadomość, zawładnąć nim... Staram się nad tym panować i opierać pokusie, ale w takich chwilach zdarza mi się wyłączać z rzeczywistości. Tak, jak teraz. Gdy byłem młodszy i jeździłem na kolonie i spałem w jednym pomieszczeniu z wieloma innymi chłopcami stawało się to bardzo denerwujące. Zwłaszcza, że byłem dosyć błyskotliwym dzieckiem, a moi koledzy w większości stanowili bandę kretynów - skrzywiłem się.
Chwilę milczeliśmy. W końcu Penelope otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale szybko jej przerwałem:
- Chyba się wypogadza - wyjrzałem na zewnątrz.
Faktycznie: gdzieś w oddali słychać było jeszcze pomruki grzmotów, ale burza ewidentnie się oddaliła. Już tylko pojedyńcze krople spadały z nieba, zza chmur nieśmiało zaczęło wyglądać słońce. Zauważyłem nawet niewielką tęczę. Starałem sie ingnorować obecność śpiącego umysłu niedaleko i nawet mi się to udawało.
Penelope?^^ Jakoś wybrnąłem :>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz