Spojrzałem niepewnie na swoje zabłocone obuwie. Co tak właściwie mogłem jej powiedzieć? Ona wyjawiła mi całe swoje przeszłe życie, a ja? Nie miałem ciekawej historii. Postanowiłem przypomnieć sobie wszystko od samego początku.
- Też miałem normalne życie - przyznałem, starając się dobrać odpowiednie słowa. - Wiesz, miałem matkę, ojca i przyszłą siostrę... Wszystko było dobrze aż do pewnego momentu - przerwałem, podnosząc wzrok na Cate.
- Mów dalej - poprosiła.
- Kiedy miałem 7 lat, moi rodzice wzięli rozwód - odparłem bez emocji.
- Dlaczego? - zdziwiła się. - To przez twoje umiejętności? - podjęła temat.
- Na szczęście nie - uśmiechnąłem się pod nosem. - Moja mama urodziła dziecko, ale okazało się, że wcale nie była to dziewczynka. Bardzo ucieszyłem się z faktu, że mogłem mieć brata, jednak ją to nie satysfakcjonowało. Ojciec był szczęśliwy, tak samo jak ja, a ona niepotrzebnie robiła aferę.
- Straszne - skomentowała cicho Cath.
- W końcu bardzo się zdenerwował i nastraszył ją rozwodem. Później zapewne domyślasz się, co było... - zakończyłem swoją wypowiedź o mojej dawnej „traumie”.
- A jak dowiedziałeś się o swoich zdolnościach? - dopytywała się.
- Zależy konkretnie, o której mówimy - zaśmiałem się.
- To znaczy, że masz kilka? - spytała, lecz zaraz dodała, nie czekając na moją odpowiedź. - Opowiedz o wszystkich!
- Faktu, że nigdy nie jest mi ani za zimno, ani za gorąco, dowiedziałem się od ojca w wieku może pięciu lat? - zastanowiłem się. - Chyba tak. O „darze” rozmawiania ze zwierzętami dowiedziałem się, gdy pewnego dnia zagadał do mnie kot sąsiada - uśmiechnąłem się szerzej na samo wspomnienie.
- Czyli tak odgoniłeś tego tygrysa... - powiedziała, prawdopodobnie łącząc wszystkie informacje w jedną, spójną całość.
- Dokładnie - poparłem jej tezę. - Cóż, o tym, że mogę się teleportować wiem w sumie od niedawna... - przyznałem. - Właśnie tak się ujawniłem. Nie znałem wcześniej tej zdolności, więc nie miałem na nią wpływu. Szedłem spokojnie ulicą, myśląc zaciekle o Tokyo. Zawsze chciałem tam pojechać, ale nigdy nie miałem okazji. Widocznie zbyt mocno skupiłem się na tym miejscu, bo nagle się tam przeniosłem. Wprawdzie byłem w tym mieście jakieś kilka sekund, ale to wystarczyło by Rząd mnie złapał. Zapewne wiesz, jak to jest być oddalonym od najbliższych.
- Niestety wiem - powiedziała smutno. - Czy ty też musiałeś radzić sobie sam?
- Na początku pomagał mi ojciec, ale po tym jak złapał mnie przewodniczący tego całego Rządu, musiałem liczyć tylko i wyłącznie na siebie.
- A jak teraz sobie radzisz z teleportacją? - spytała pewnie, jakbyśmy się znali od wielu lat.
- Nie kontroluję jej jeszcze za dobrze - stwierdziłem bez skrupułów. - A jak jest z twoimi umiejętnościami? - zapytałem.
~♣~
Cate? ^-^
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz