Gwizdnęłam.
-Kocie, uciekaj póki czas.
Gepard spojrzał na mnie z ciekawością i, mogłabym przysiąc, uniósł brew jakby mówił "Sprecyzuj proszę".
Poczwara gapiła się na Marvela gadzimi oczyskami, aż przechyliła łepek,
zagwizdała, odchyliła głowę do tyłu by na mnie spojrzeć i, otwierając
szeroko pyszczek stwierdziła:
-Graaar.
-Co nie? - kiwnęłam głową.
Isabelle patrzyła to na mnie, to na potwora przez chwilę zanim
zrozumiała żart i zaczęła się śmiać. Wywróciłam oczami, siadając przy
ognisku.
-Nie ma to jak szybkie kojarzenie.
Zaśmiała się jeszcze mocniej.
~~*~~
-Nine, proszę! - jęknęłam, tuląc Poczwarę. - Nie mogę jej zostawić samej w lesie!
Głównodowodząca uniosła brew i tak bardzo przypominała Marvela, że gdyby nie okoliczności, wybuchłabym śmiechem.
-Jakoś jak dotąd radziła sobie bez ciebie.
-Ale teraz nie będzie, jeśli ją porzucę! Nine, ona ma już imię!
-Nine, proszę! - dołączyła się Isabelle (której kot został przyjęty z
entuzjazmem, jako ,,pomoc w łowach"). - Ja też już się przywiązałam do
bestii. A Marvel nie zechce zostać w wiosce, jeśli Poczwara odejdzie!
PRAWDA MARVEL?
Szturchnęła geparda kolanem w łopatkę, na co drapieżnik zerknął na nią
jednym okiem(ten kot potrafi ruszać oczami niezależnie, jak kameleon, co
podziwiam) i wzdrygnął się, co wyglądało jakby wzruszał ramionami.
-Bez Marvela także możemy dać sobie radę - odrzekła chłodno Nine. - A
przyjęcie Poczwary oznaczałoby przyjęcie kolejnego żołądka do
wykarmienia, bez żadnej korzyści dla nas.
-Ale Poczwara może zdobywać pożywienie sama! - zaprotestowałam. - Będzie
moim towarzyszem, a sądzę, że inni mieszkańcy już zdążyli ją pokochać.
To była prawda. Poczwara robiła furorę wśród Memorian, zwłaszcza, że
odkryłam u niej umiejętność powtarzania ludzkiej mowy różnymi głosami.
Skąd wiedziała, jakim głosem mówi Darth Vader? Nie wiem, ale wiem, że
jeśli jej się kazało powiedzieć "Luke, zjedz Snickersa" jego głosem, to
tak robiła.
-Miłość nie pomoże w przetrwaniu - rzekła Nine sucho. Oho, panie i
panowie, oto klasyczny przykład przywódczyni z sercem jak głaz, która
straciła całą swoją rodzinę.
-Może nie, ale na pewno je umili.
Westchnęła, wywróciła oczami i wydusiła z siebie tonem, jakby robiła mi łaskę (poniekąd robiła, ale ćśś):
-Jeśli udowodnisz, że Poczwara ułatwi przetrwanie, możesz ją zatrzymać.
Machnęła ręką w stronę wyjścia z chatki dowódców. Zostałyśmy odprawione.
Czemu, ach czemu, kiedy przyszłyśmy pytać o zwierzaki trafiłyśmy na nią a
nie, na przykład, na Wuja Bill'a - człowieka, którego mutacja polegała
na tym, że mógł wypić litry alkoholu nie mając ani promila, a i tak
zachowywał się jak lekko podpity, czyli był po prostu miły i zabawny.
Pufnęłam gniewnie i wymaszerowałam dumnym krokiem, dzierżąc kangurokoalogekona.
-Musimy udowodnić Nine, że Poczwara jest potrzebna - powiedziałam do Isabelle kiedy wyszłyśmy. - Pomożesz mi?
Spojrzałam z nadzieją na dziewczynę.
Isabelle? :3 Plosię :3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz