wtorek, 8 września 2015

Od Penelope CD Isabelle

Westchnęłam. Potrzeba było czegoś więcej. Nine mogłaby to zbagatelizować słowami "Niedojrzałe też możemy jeść, poza tym można je dłużej przetrzymywać".
-Dzięki, ale musimy znaleźć coś mocniejszego. Coś, co dosłownie zwali Nine z nóg. Słyszysz, Poczwaro!? - zawołałam w stronę drzewa. - ZDRADŹ NAM SWE SEKRETY!
Mutant spojrzał na mnie z zainteresowaniem.
-Graaaaaaaar! - stwierdził w końcu i miotnął owocem w przechodzącego łowcę. Trafił go w tył głowy.
-Kto to zrobił!? - wkurzył się chłopak. Zarówno ja, jak i Poczwara udawałyśmy Greka. W końcu wściekły i upokorzony poszedł dalej.
-Miotanie owocem nie pomoże w przetrwaniu - westchnęłam. - Szkoda, że toto nie wie, jak ważne jest, by pokazało, na co je stać.
Poczwara najwyraźniej poczuła się zraniona użyciem wobec niej rodzaju nijakiego, bo zeskoczyła na ziemię, wylądowała zgrabnie, spojrzała na mnie z wyrzutem.
I pisnęła.
NAPRAWDĘ wysoko.
NAPRAWDĘ długo.
I NAPRAWDĘ głośno.
Dźwięk wwiercał się w mózg i ranił uszy. W oczach mi pociemniało, a kiedy ponownie pojaśniało, pochylała się nade mną zatroskana Poczwara z wyrazem mordki mówiącym "Och, a cóż to złego ci się stało?"
Powoli usiadłam i spojrzałam na nadal leżącą Isabelle. Miała szeroko otwarte, szkliste oczy, ale oddychała.
-Iz. Iz! Obudź się! - potrząsnęłam jej ramionami, na co głośno wciągnęła powietrze i spojrzała na mnie zszokowana. Otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale ostatecznie zrezygnowała.
Dopiero kiedy upewniłam się, że dziewczyna żyje, spojrzałam na resztę. Cała wioska otaczała nas milczącym kręgiem. Najwyraźniej zemdlałyśmy tylko my, będące najbliżej i osoby z wyczulonym słuchem zwierzęcia. Reszta była tylko zaskoczona i skołowana.
Nabrałam powietrza, by coś powiedzieć, ale przerwał mi krzyk Isabelle.
-MARVEL!
Kot leżał z piętnaście metrów dalej, bez ruchu. Oddychał, ale płytko i nierównomiernie.
-TO COŚ ZABIŁO MOJEGO GEPARDA! - wrzasnęła Isabelle, ale od razu tego pożałowała, bo przycisnęła dłonie do uszu.
-Przecież on żyje. A Poczwara zrobiła tylko to, czego od niej oczekiwałyśmy - stanęłam w obronie bestyjki.
Dziewczyna chciała się kłócić dalej, ale wtedy gepard się poruszył.
-Marvel!
Doskoczyła do niego z przerażonym wyrazem twarzy, ale gepard już się podnosił. Krwawił z uszu i był wyraźnie skołowany, ale poza tym zdrowy. Aha, i patrzył na Poczwarę w nowy sposób - o ile wcześniej spoglądał na mutanta protekcjonalnie i pobłażliwie, o tyle teraz w jego wzroku był respekt i dystans.
-Żyje - odetchnęłam z ulgą. - Gdyby był bliżej, pisk mógłby go zabić.
-To się może przydać w polowaniach - odezwał się ten chłopak, w którego Poczwara rzuciła owoc. - Będzie się wysyłać Poczwarę przodem, ona piśnie i sparaliżuje lub zabije wszystkie zwierzęta w promieniu paręnastu metrów.
-Isabelle, idziemy do Nine - powiedziałam, nadal patrząc na chłopaka, ale po chwili zwróciłam się do dziewczyny. - Oczywiście, jeśli nadal chcesz mi pozwalać. Bo nie zdziwię się, jeśli wolałabyś, żeby Poczwara opuściła wioskę. Jeśli tak, to nie musisz.

Isabelle? default smiley xd Wpadłam na ten pomysł, gdy sis wydzierała się na rodziców default smiley :d

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz