Parsknąłem śmiechem.
- Przecież ja już go nie mam!
Zadowolony z siebie wszedłem do wody, zatrzymując się w miejscu, w którym sięgała mi do pasa.
- Zauważyłam. – burknęła Chloe próbując zmyć z siebie „to gówno”. Po chwili zacząłem robić to samo. – Co za debil to wymyślił?!
***
Nędzne próby uratowania resztek higieny osobistej powiodły się (na szczęście!). W sumie… nawet nie jest tak źle.
Jak to zazwyczaj można zaobserwować na mojej twarzy, wystąpiło na niej
pewne zjawisko typowe dla osób takich jak ja – figlarny uśmiech, dla
większości znaczący tyle samo co kłopoty. Korzystając z nieuwagi Chloe,
wziąłem zamach i chlapnąłem wodą w stronę dziewczyny.
- Ty świnio! – krzyknęła brunetka. Zgaduję, że odruchowo, ale co ja mogę tam wiedzieć?
- Kobieto, stoisz po pas w wodzie! – zaśmiałem się, po czym oderwałem
falą wody. Tak, tamto powiedziała odruchowo, a że nie miała w zanadrzu
żadnej riposty (a raczej miała, aczkolwiek niekoniecznie na tę okazję),
ochlapała mnie wodą. Boże, jaki ja jestem mądry!
Nie myśląc długo odwdzięczyłem się tym samym. Sytuacja powtórzyła się
kilkanaście razy, aż w pewnym momencie uświadomiłem sobie, że straciłem
grunt pod nogami i teraz muszę stać na palcach, by utrzymać głowę nad
powierzchnią. Zapewne wyglądało to komicznie, gdyby nie to, że nie umiem
pływać. Chloe w mgnieniu oka zauważyła, że nie podoba mi się obecne
położenie. Jak na złość, zaczęła popisywać się swoimi umiejętnościami.
Nagle mnie olśniło; nie bez przypadku wysłano mnie na tą wyspę!
Skupiłem się, a po chwili poczułem, jak wszystko zwalnia, by w końcu się
zatrzymać. Omijając przeszkodę (czytaj: Chloe) wydostałem się na brzeg,
gdzie mogłem w końcu odetchnąć z ulgą. Z powrotem „puściłem” czas.
Udając, że nie zauważam zdezorientowanej miny brunetki, ukłoniłem się i powiedziałem triumfalnie:
- Tak to się robi.
Odwróciłem się i dumnym krokiem poszedłem w stronę ogniska, w celu
ogrzania się. Przyznaję się: ledwie zachowałem powagę, jednak było
warto.
Chloe?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz