-Aż tak dziewczęco wyglądam? - uniósł brwi.
W gruncie rzeczy to absolutnie nie wyglądał dziewczęco, no ale przecież w wygłupach wszystko jest możliwe.
-Absolutnie - poważnie skinęłam głową. - Masz nową fryzurę? Pasowałby do niej zielony lakier do paznokci. Chyba nawet jakiś mam, pożyczyć?
-Dzięki, kochanie, nie kłopocz się. Mam własny.
Uśmiechnęłam się do niego i chciałam odpowiedzieć, kiedy mój brzuch zaryczał jak głodzony lew.
-Lepiej chodźmy znaleźć coś do jedzenia, zanim ta bestia się wydostanie i zeżre całą populację wyspy.
Lucas wstał z ziemi i minął mnie w wyjściu, pociągając za kosmyk moich włosów. Zacisnęłam usta, starając się powstrzymać uśmiech i trzepnęłam go w ramię.
Kiedy wyszliśmy, starałam się ignorować spojrzenia, które nam rzucano. Chłopak i dziewczyna w jednym szałasie przez noc, łuuu! Są naprawdę staroświeccy jak na XXXI wiek.
Skierowaliśmy się w stronę magazynu i poprosiliśmy po jedzenie. Odebraliśmy porcje przysługujące na poranek i usiedliśmy pod ścianą mojego szałasu.
-Mam pytanie - zaczął chłopak.
-Mam się bać? - zażartowałam.
-Raczej nie - zaśmiał się krótko. - Jak długo będzie obowiązywać zasada niecałowania?
Lucas jest kochany, ale teraz zepsuł wszystko! I jak ja mam mu powiedzieć, że najchętniej w ogóle bym go nie wprowadzała, ale rozsądek mi kazał. A może w ogóle nie mówić? Tak, będzie najlepiej.
-Po pierwsze - nie wiadomo, czy kiedykolwiek będziemy chcieli go zdejmować, bo nagle może się okazać, że po bliższym poznaniu wolimy się przyjaźnić. Po drugie - serio, nie wiem.
Pokiwał głową i w zadumie wgryzł się w bułkę.
-Teraz ja zadam ci pytanie. Ale masz odpowiedzieć szczerze.
-Eee... Okej?
Wyglądał na zaniepokojonego.
-Czy mogę mówić do ciebie Luke? - zapytałam poważnie, na co się wyszczerzył.
-Może być nawet Stefan, jeśli chcesz.
-Dzięki, ale Luke podoba mi się bardziej.
Włożyłam sobie do ust kawałek zasuszonego mięsa jakiegoś stworzenia i zaczęłam się zastanawiać, gdzie jest Poczwara. Nie widziałam jej od kilku dni, bałam się, że coś jej się stało. Może...
-Hej, a... AAA! PENNY, POMÓŻ!
Gwałtownie odwróciłam głowę i spojrzałam na Luke'a, gotowa odpierać ewentualnego napastnika. Kiedy jednak zobaczyłam powód wrzasku, uspokoiłam się.
-No patrzcie, znalazło się - zaśmiałam się i zdjęłam Poczwarę z chłopaka. - Szukam jej już jakiś czas.
-Co... to jest?
-To? - wskazałam na Poczwarę, jakby mogło mu chodzić o coś innego. - To głosgur, jak go nazywa Esther, ja chyba jednak wolę określenie koalogekonogura czy jakoś podobnie. Niebywałe, jak można ze sobą połączyć nazwy tych trzech zwierząt.
Poczwara, jakby zadowolona z moich słów, zrobiła sympatyczny i łagodny wyraz pyszczka.
-Może, ale czemu mnie zaatakowało? Chce jeść?
-Jeść? Och, nie Poczwara woli owoce prosto z drzew. Chciała cię obwąchać. I chyba zadowolił ją wynik. Musisz ładnie pachnieć.
Luke?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz