niedziela, 20 września 2015

Od Penelope CD Luke'a

Wyprzedziłam chłopaka i spojrzałam na niego wyzywająco ponad ramieniem. Widok jego zdezorientowanego wzroku tylko mnie zachęcił. Uśmiechnęłam się diabolicznie i wbiegłam w chaszcze. Za sobą słyszałam szelest świadczący o tym, że Luke biegnie za mną.
Zostawmy Penelope biegnącą poprzez lasy.
Luke. Bardzo podoba mi się to zdrobnienie. Pasuje do niego bardziej niż Lucas, jest mniej oficjalne i odległe. Chociaż chłopak podobałby mi się nawet bez zdrobnienia. Po prostu należał do chłopaków, którzy się podobają płci przeciwnej. I przypuszczam, że tej samej też. Brr. 
Dalej nie do końca mieściło mi się w głowie, że podobam się chłopakowi, który mnie zna niecałe dwa dni. Znaczy, być może, gdyby ktoś znał mnie trochę dłużej, może niektóre z moich zalet przyćmiłyby braki w wyglądzie i by mnie wtedy zechciał. A ten się do mnie przylepił po jednym dniu. Auć, to "przylepił" zabrzmiało, jakby mi to przeszkadzało. Dla rozwiania wątpliwości dodam zatem, że ja przykleiłam się do niego równie mocno.
Nagle zahamowałam, gdy przede mną jakby znikąd pojawił się most nad doliną

http://www.tapeciarnia.pl/tapety/normalne/196062_dzungla_most.jpg

Luke wpadł na moje plecy, zdyszany, ale miał dość sił żeby mnie złapać, zanim wywinęłam kozła za barierkę.
Wzięłam oddech i odepchnęłam go od siebie delikatnie. 
-Wygląda niebezpiecznie - wydyszał i oparł sobie ręce na kolanach. Byłam znacznie mniej zmęczona, może dlatego, że miałam mniej do noszenia. No, i na pewno bycie płaską jak deska ułatwiało bieg. 
-A co, strach obleciał? - rzuciłam mu zuchwałe spojrzenie. 
-Nie. A ciebie? Może mam cię potrzymać za rączkę?
-Pieprz się! - zaśmiałam się, przesunęłam językiem po górnej wardze i, nie czekając, pobiegłam mostem na drugą stronę. Za sobą słyszałam kroki chłopaka, wołającego moje imię.
-Penelope! Chole*a, Penny, zatrzymaj się. 
Zrobiłam to, ale dopiero po drugiej stronie. Pobiegłam jeszcze kilka kroków, zwolniłam i odwróciłam się, spodziewając uśmiechu na twarzy chłopaka. Znalazłam jednak jedynie złość i ulgę.
-Czy ty myślisz!? - wydusił z siebie.
-Wiesz, czasami też mam wątpliwości co do tego - mruknęłam. Nagle uświadomiłam sobie, jak głupie było to, co zrobiłam. A co, jeśli most byłby osłabiony i załamałby się pod moimi nogami? Zabiłabym nas oboje.
Opadłam na ziemię, nagle okropnie zmęczona. Gardło paliło mnie przy każdym oddechu, w płucach czułam kłucie, nogi odmawiały mi posłuszeństwa. 
Schowałam twarz w dłoniach.
-Jezu, to było takie głupie. Prawie cię zabiłam.
-Co? - zdziwił się i przyklęknął obok. 
-A gdyby most był rozwalony? Oboje byśmy spadli. Ja sobie zasłużyłam, ale ty...
Powietrze uszło mi z płuc. Poczułam łzy cisnące się do oczu i zasłoniłam usta dłonią, wbijając sobie palce drugiej ręki w żebra. 
-Przepraszam - wykrztusiłam. - Nie zdziwię się, jeśli teraz odejdziesz. Bycie z taką wariatką jak ja jest równoznaczne z samobójstwem.
Ku mojemu zaskoczeniu, nie zgodził się ze mną i nie odszedł z powrotem do wioski, tylko usiadł obok mnie, oparł się o drzewo i przygarnął mnie do siebie ramieniem. 
-Naprawdę jestem niebezpieczna. Robię i mówię durnoty bez zastanowienia. Kiedyś spróbuję się zaprzyjaźnić z jaguarem w ubraniu z szynki.
Zaśmiał się cicho i przytulił mnie mocniej.
-Wątpię. I, choć w ubraniu z szynki wyglądałabyś niewątpliwie seksownie, aż tak szalona nie jesteś. 
-A chcesz się założyć?
-Może. Ale Odrzućmy tę część z jaguarem. Poprzestańmy na ubraniu z szynki.
-Ależ się uczepił tego ubrania z szynki. Dopiero jadłeś.
-Wiesz, szaleńczy bieg przez dżunglę nieźle spala kalorie.
Zarumieniłam się.
-A propos, dlaczego uciekałaś?
-Żebyś mnie nie złapał - wyjaśniłam prosto.
-No, to ci nie wyszło. Złapałem cię i co teraz? Mogę zrobić z tobą co chcę? - w jego oczach zobaczyłam dziwny błysk.
-Może kiedyś - odpowiedziałam wymijająco, pocałowałam przelotnie jego policzek i wstałam. - Nie wiem jak dla ciebie, ale dla mnie na dziś dość atrakcji w dżungli.
-Ale dopiero przyszliśmy - zdezorientowany Luke także wstał.
-Chcę po prostu stracić ten most z oczu.
Ruszyłam w stronę feralnej kładki i już miałam na nią wejść, kiedy chłopak objął mnie od tyłu w pasie i odciągnął od pękającego wpół i spadającego w dolinę mostu.
Patrzyłam szeroko otwartymi oczyma, jak jedyna droga łącząca nas z wioską spada i łamie drzewa na dole. Byłam ledwo świadoma ramion Luke'a dookoła mnie, jego przekleństw płynących strumieniami. Bez słowa, powoli, wyplątałam się z jego objęć i podpełzłam na czworaka do skraju przepaści.
Odwróciłam głowę i spojrzałam na stojącego nade mną chłopaka.
-Co ja zrobiłam? - wyszeptałam. Poczułam płynące po moich policzkach łzy. - W co ja cię wplątałam?

Luke? Taka wena ^^

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz