sobota, 29 sierpnia 2015

Od Chloe

Otworzyłam oczy zbudzona promieniami słońca. Łowcy wstają najwcześniej z całej wyspy. Musimy wyruszyć skoro świt. Dla  niektórych może być to męczące, ale ja to uwielbiam. Długie spanie i obijanie się sprawia, że czuję się mniej przydatna. Przeciągnęłam się i usiadłam na skórach, które były moim łóżkiem. Ochlapałam twarz zimną wodą z miski, która zawsze stoi obok mojego łóżka i przeczesałam włosy palcami. Postanowiłam, że zepnę je w warkocz, żeby nie skończyło się tak jak ostatnio. Postanowiłam wtedy, że nie ma po co spinać włosów i potem przez dziesięć minut musiałam wyplątywać z nich liście. Wyszłam ze swojego prowizorycznego domku i rozejrzałam się dookoła. Cała wioska spała. Niespiesznym krokiem udałam się na zbiórkę. Czułam, że byłam już spóźniona, ale nie przeszkadzało mi to zbytnio.
Kiedy dotarłam na miejsce wszystkie spojrzenia zwróciły się w moją stronę.
- Chloe, znów się spóźniłaś - oznajmił Nathaniel dość oskarżycielskim tonem.
- Może miałam ciekawsze rzeczy do roboty - uśmiechnęłam się lekko wyzywająco unosząc brwi.
Nathaniel był jednym z głównodowodzących. Był jednym z nich odpowiedzialnych za łowców. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydać, że za sobą nie przepadamy, ale był dla prawie jak ojciec.
Mężczyzna westchnął. Najwyraźniej uznał, że dalsza dyskusja jest bezsensowna, jednak po zbiórce złapał mnie za łokieć i odciągnął na bok.
- Chloe - zaczął oskarżycielskim tonem - Musisz przestać się tak zachowywać. To wpływa na innych. Muszę kontrolować łowców, ale kiedy dostają taki przykład, mój autorytet znacznie maleje.
- Dobrze - odpowiedziałam krótko. Tym razem to ja nie chciałam dyskutować.
Wszyscy mogą myśleć co chcą, ale ja szanowałam Nathaniela. Wszystkich głównodowodzących.
Poczekałam aż Nathaniel odejdzie po czym ruszyłam do zbrojowni z której zabrałam dwa sztylety. Jeden dłuższy od drugiego. Puściłam się biegiem w stronę lasu. Ja poluję sama. Niektórzy dobierają się w grupki, ale ja nie jestem dobra w grach zespołowych. Zatrzymałam się na polanie i wzięłam głęboki oddech. Tak. Czuję go. Coś tam jest. Ruszyłam w stronę zapachu. Po chwili słyszałam już szelesty wydawane przez zwierzę. Moja ręka powędrowała ku dłuższemu sztyletowi. Zaczęłam się skradać. Znów to wspaniałe uczucie. Wszystko staje się ostrzejsze. Skupiam się tylko na tym jednym miejscu w którym znajduje się zwierzę. Nagle zdałam sobie sprawę, że jest zupełnie cicho. Zwierzę nie wydaje żadnych odgłosów. Szybko połączyłam ze sobą fakty. Ono poluje na mnie. Wysunęłam sztylet przed siebie. O nie mój drogi. Nie zamierzam być twoim obiadem. Ale wtedy słyszę, że idzie do mnie. Idzie, ale się nie skrada. Moim oczom ukazał się gepard. Z pleców wyrastały mu duże nietoperze skrzydła. Na moje usta wkradł się smutny uśmiech.
- Ciebie też tu wyrzucili, bracie - zwróciłam się do niego niemal opiekuńczym tonem.
Gepard rzucił mi ostrzegawcze spojrzenie. Zupełnie jakby mnie rozumiał. Może to poniekąd prawda, nie wiem.
- O, przepraszam - zaśmiałam się - Siostro.
Stałyśmy chwilę patrząc sobie w oczy, ale w tych spojrzeniach nie było nic wrogiego. Wręcz przeciwnie. Wstałam otrzepując kolana z ziemi i rzuciłam jeszcze jedno spojrzenie gepardzicy.
- Żegnaj, mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy - powiedziałam po czym ruszyłyśmy w przeciwne strony.
Takie coś zdarzyło mi się pierwszy raz. Nie wiem czy mam się cieszyć, że znalazłam jednego ze swoich braci, czy być smutną, bo jego również pozbawiono... wszystkiego.
Trzask łamanej gałęzi sprowadził mnie z powrotem na ziemię. Z prędkością światła chwyciłam sztylet i przyjęłam pozycję bojową. Czekałam na rozwój wydarzeń.



<Ktoś?>

1 komentarz: