sobota, 29 sierpnia 2015

Od Penelope do Mitchella

Plaża. Słońce. Ciepły wiatr. Piasek. Obok mnie leży wypchana torba. Ostatnie wspomnienie domu, a przynajmniej miejsca, które tak kiedyś nazywałam, bo najwyraźniej domem nigdy nie było. Porzucili mnie. Oddali Rządowi. Bo to, kim jestem popsułoby tacie zarobki.
To ja. Penelope Mia Dancer. Do niedawna byłam lubianą córką szanowanego biznesmena. Byłam.
A teraz? Kim jestem teraz?
Wyrzutkiem. Dziwadłem na wyspie pełnej większych dziwadeł. Z "łaski" Rządu jeszcze żyję.
Westchnęłam i przeczesałam włosy dłonią. Byłąm ubrana jak kompletne zero, jedna z wielu twarzy bez imienia: dżinsy i biały podkoszulek. Szanowny Rząd nie raczył do kompletu nawet dorzucić stanika. Nie, żeby mi to przeszkadzało.
Siedziałam na plaży i całkiem wytraciłam poczucie czasu - może minęły minuty, może godziny. W każdym razie się zniecierpliwiłam. Najwyraźniej nikt nie zamierzał podjąć rozbitka. Westchnęłam znowu i otworzyłam sporą torbę. Były tam ubrania, trochę prowiantu i przybory higieniczne. Znalazłam nawet strój kąpielowy - dwuczęściowe miętowe bikini. Wow, przynajmniej tyle. Rodzice zapamiętali, jak się ubieram i tak mnie zaopatrzyli. Super.
Przebrałam się w stój kąpielowy, spiesząc się wbrew sobie. Niby nikogo nie było, ale to się mogło zmienić. A jeśli obserwowali mnie gdzieś z chaszczy? Wolałam nie ryzykować.
Już przebrana, odrzuciłam te bezosobowe ciuchy i wbiegłam do morza "na żywioł".
Woda zamknęła się nade mną i od razu poczułam się lepiej. Była przyjemnie chłodna, oczyszczała myśli. I głęboka. Odpłynęłam zaledwie parę metrów od brzegu i nie miałam dna. Nie, żeby mnie to martwiło. Z moją... przypadłością nie mam problemu z jakąkolwiek wodą.
Wynurzyłam się, zaczerpując powietrza. Tak, mogę oddychać pod wodą, ale tlen atmosferyczny jest znacznie przyjemniejszy. Spojrzałam w stronę brzegu i oniemiałam.
Przy moim bagażu siedział chłopak, ale wyglądał całkiem normalnie. Odetchnęłam z ulgą. Obawiałam się, szczerze mówiąc, że na wyspie będą same mutanty kompletne. Takie ze zwierzęcymi głowami, dodatkowymi kończynami.
Uśmiechał się i wykonał gest, bym do niego podpłynęła. Zanurzyłam się ponownie i skierowałam do brzegu.
Kiedy wyszłam, uśmiechnął się i podszedł.
-Nowa - stwierdził. To było raczej oczywiste.
-Nie, co ty chrzanisz! Jestem na egzotycznych wakacjach. Wiesz może, gdzie jest kurort? - zirytowałam się
Zaśmiał się.
-Chodź za mną.
Szłam równo z nim. Nie lubię iść za ani przed kimś.
-Wyglądasz normalnie - wyrwało mi się, na co uniósł brew z rozbawieniem.
-A czemu miałbym wyglądać nienormalnie?
-No wiesz... wyspa mutantów. Bałam się, że będziecie mieli dwie głowy, szyje jak u węży... Ogony.
Chłopak zaśmiał się krótko, ale nic nie odpowiedział. Wyprzedził mnie... A ja stwierdziłam, że powinnam była siedzieć cicho.
Chłopak miał lisi ogon.
Cholera
-Rany... - szepnęłam, doganiając chłopaka. - Wielkie sorry. Nie wiedziałam...
-Spoko. To w sumie zabawny zbieg okoliczności.
Zapadła cisza. Dla mnie niezręczna, jego chyba bawiła.
-A ty? - zapytał w końcu.
-Co ja?
-No co z tobą nie tak, że trafiłaś na tę wyspę dziewiczą.
-A - zaśmiałam się. - Mam skrzela.
Uniósł brwi.
-I błony na oczach, w nozdrzach i między palcami u nóg.
-Whoah. Lisi ogon chyba w sumie nie jest taki zły.
-Spadaj - burknęłam, szturchając. - Nawet nie wiem jak masz na imię a już się ze mną droczysz.
-Mitchell. Czyli teraz mogę?
-Głąb.
-Nawet nie wiem jak masz na imię, a już mnie obrażasz.
-Penelope Mia Dancer. Czyli teraz mogę?

Mitchell? Za dużo dialogów ;-;

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz