piątek, 11 września 2015

Od Alexa CD Isabelle

- Cóż, jestem w trakcie podróży - odpowiedziałem, lekko zdziwiony zachowaniem nowo poznanej dziewczyny.
- Badacz? - upewniła się.
- Tak, zgadza się - odparłem bez namysłu, uprzednio czując, że o to zapyta. - A ty?
- Łowczyni - uśmiechnęła się promienie. - Wybacz, że ci przeszkodziłam w odkrywaniu kolejnych zakątków wyspy.
- Nic się nie stało - powiedziałem przyjaźnie. - I tak niedługo miałem kończyć zmianę.
- Naprawdę? - zapytała, choć wyglądało jakby zadała to pytanie samej sobie. - Ja mogę skończyć dopiero, kiedy coś upoluję.
- To może później spotkamy się na ognisku? - spytałem niepewnie. - Oczywiście, jeżeli uda ci się cokolwiek złapać - mówiąc to, posłałem jej jeden z moich najszczerszych uśmiechów.
- Nie wierzysz w moje możliwości? - mruknęła zadziornie.
Jednak zanim zdążyłem odpowiedzieć, dziewczyna pobiegła w głąb lasu z nożem w ręku, a po chwili zniknęła mi z oczy. Niechętnie ruszyłem w dalszą drogę, która miała poprowadzić mnie do osady. W trakcie marszu nie mogłem się na niczym skupić. Po głowie chodziła mi tylko Isabelle. Wydawała się miła, ale i tajemnicza. Czy zaproszenie jej na ognisko było dobrym pomysłem? W ramach przyjaźni chyba jednak tak. Z namysłu wyciągnął mnie szelest w krzakach, niedaleko ścieżki, którą wracałem. Stanąłem jak wryty. Ostrożnie sięgnąłem ręką po sztylet. Zacząłem stawiać niepewne kroki w stronę dźwięku. Nagle stało się kilka rzeczy naraz - ktoś złapał moje ramię i krzyknął znane wszystkim "bu!", a ja w tym samym czasie odwróciłem się i o mały włos nie wbiłem swojej broni w głowę Isabelle.
- Co ty robisz? - warknęła trochę zmieszana.
- Nie straszy się badaczy! - odpowiedziałem z pogardą.
- Och, no weź - szturchnęła mnie lekko. - To tylko taka zabawa.
- Prawie cię nie zabiłem! - wrzasnąłem.
Przez chwilę staliśmy w kompletnej ciszy. Nie powinienem tak na nią naskakiwać. Na pewno nie wiedziała, że jako badacz mam szybki refleks. Nie miałem zamiaru jej skrzywdzić. To nie byłoby w moim stylu, zwłaszcza, że starałem się każdego szanować, nawet tego głupiego przewodniczącego Rządu, który mocno działał mi na nerwy. Postanowiłem prędko przerwać tę niezręczną sytuację.
- Upolowałaś coś? - rzuciłem.
Bell jedynie uniosła w górę martwe ciało jakiegoś zająca. Z ust wydobyło mi się ciche "nieźle", na co ona momentalnie się zaśmiała. Miała piękny, melodyjny śmiech. Nie wiedząc, co począć, sam wpadłem w klimat żartu. Śmialiśmy się z dobre kilka minut. Kiedy wreszcie udało nam się ogarnąć, zwróciłem się do dziewczyny:
- Wracamy? Już za niedługo wieczór.

~♣~

Isabelle? :>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz