piątek, 11 września 2015

Od Nick'a CD Esther

Wróciłem do Esther z naręczem drewna na ognisko i zastałem ją z białym szczurem na ramionach. Miał gładkie futerko i czerwone oczka. Fajny.
-Niezły gryzoń - skomentowałem nonszalancko, układając kamienie w niewielki krąg, by ogień się nie rozprzestrzeniał.
-Dzięki - z satysfakcją pogładziła zwierzątko.
-Na tyle niezły, że chyba usprawiedliwia fakt, że nic nie zrobiłaś z tym rąbanym mięsem - dodałem, wskazując na udziec leżący obok dziewczynki. Zaczerwieniła się, jakby cały ten czas myślała o udźcu, ale nie stwierdziła, że warto byłoby go oprawić.
-Daruj - mruknęła, schyliła się po mięso i dla odmiany zaczęła się nim zajmować.
-Wybaczam - oświadczyłem łaskawie i podpaliłem suche gałązki. - Tak w ogóle - wydyszałem, rozdmuchując żar - to czemu tu ze mną siedzisz?
-Masz udziec - odpowiedziała, jakby zdziwiona pytaniem. - MY mamy udziec. A ja jestem głodna. To raczej logiczne.
-Uhm - mruknąłem i odchyliłem się od ognia, który już obejmował cały stos drewna. - Daj rożen.
Dziewczynka podała mi zaostrzony patyk, na który już nabiła kawałki mięsa. Ja ustawiłem po obu stronach ogniska kije zakończone małym "v" na końcach i położyłem na nich rożen.
-Zaraz będzie - oświadczyłem i usiadłem. Po chwili jednak Esther przysunęła się do mnie niepewnie.
-Więc... Powiedz mi coś o sobie - zaproponowała z rozbrajającym uśmiechem.
-Nie gadam z dziewczynami, mówiłem ci - burknąłem. - Nie lubię ich.
-Och, tak, zgodzę się z tobą, są okropne.
Parsknąłem śmiechem.
-Ty jesteś tego najlepszym przykładem, Essie.
-Och zamknij się - warknęła i się odsunęła. - I nie nazywaj mnie tak.
Chyba straciła ochotę na poznawanie mnie. Ojejku.
-Albo wiesz co, nie nazywaj mnie w ogóle. Zajmij się jedzeniem.
-Wow, aleś ty drażliwa - zaśmiałem się. Wkurzenie jej znacząco poprawiło mi humor. Dziewczyny nie zasługują na więcej uwagi niż tyle, ile potrzeba na wkurzenie ich.
-Przeważnie jestem niezwykle spokojna - orzekła z podniesioną głową. - Irytują mnie jedynie ludzie, którzy dążą do zirytowania.
-A ty im to ułatwiasz.
Zaśmiałem się i położyłem na plecach. Usłyszałem, że Esther robi to samo i wzdycha. Mimo wszystko poczułem wyrzuty sumienia. Odwróciłem głowę i spojrzałem na dziewczynkę. Oczy miała zamknięte.
Wstałem, przekręciłem rożen i ponownie się położyłem, tym razem bliżej niej i spojrzałem w niebo, poszarzałe jak zawsze o zmierzchu.
Ponownie zerknąłem na dziewczynkę, która też na mnie patrzyła. Nie odwróciłem wzroku oczekując, że ona zrobi to pierwsza, ale nie, Esther nadal wbijała we mnie spojrzenie jasnych oczu. W końcu to ja się poddałem i ponownie spojrzałem w niebo.
Zatopiłem się w myślach i wspomnieniach. Przypomniałem sobie śmiech i twarz mojej starszej siostry, jedynej osoby na świecie, która mnie rozumiała. Jej ciemne włosy i rysy twarzy były podobne do moich, ale oczy miała inne - błękitne, współczujące, wspierające. Zawsze mi pomagała po śmierci rodziców. Nie mam wielu wspomnień związanych z nią. Głównie jakieś urywki, jak tuli mnie po tym, kiedy starsi chłopcy z ulicy mnie bili i popychali, bo nie ukradłem im wystarczająco pieniędzy na piwo. Kiedy razem jemy ukradzione lody i śmiejemy się z lodziarza krzyczącego na jakieś totalnie niewinne dzieciaki. Nicole była dobra. I zginęła też jak dobra postać.Kiedy miałem osiem lat, gang Misia, wielkiego, grubego szesnastolatka, znęcał się nad siedmioletnią dziewczynką. Stanęła w jej obronie, a oni chcieli ją... wykorzystać. Wtedy nie rozumiałem, co się dzieje na moich oczach, poza tym, że faceci zdzierają ubrania z mojej Nicole, a ona walczy i krzyczy do mnie i tamtej dziewczynki, żebyśmy uciekali. Ona posłuchała. Ja nie mogłem się ruszyć, tylko cały czas szeptałem jej imię. Kiedy Nicole udało się kopnąć jakiegoś chłopaka w krocze, on się wkurzył, złapał jej głowę i uderzył nią o mur. Miałem nadzieję, że nie cierpiała.
-Kto to Nicole? - nagle zapytała Esther, a ja uświadomiłem sobie, że i teraz szeptałem imię siostry.
-Moja starsza siostra - burknąłem, starając się zniechęcić dziewczynkę do drążenia tematu, ale tylko ją zachęciłem.
-Też była inna, jak my? Zmutowana? Przyjechała z tobą na wyspę? Jaka była? O rany, nie chcesz o tym rozmawiać, przepraszam...
-Była dobra - przerwałem. - Lepsza niż ja, choć wydaje się to niemożliwe - zażartowałem, starając się rozluźnić Esther, ale ona tylko bardziej się zmartwiła.
-Możesz o niej opowiedzieć.
Nie wiem, czemu, ale opowiedziałem. Słowa same wychodził z moich ust, czasem robiłem przerwy, na wypadek, gdyby dziewczynka chciała o coś zapytać. Ale ona milczała, albo zachęcała żebym mówił dalej. W końcu skończyłem opowiadać, kiedy powiedziałem o tym, jak musiałem przez cztery lata sam sobie radzić, dopóki nie zdemaskowałem się przed psami, które oddały mnie swoim przywódcom, którzy z kolei wysłali mnie na wyspę.
-Mało szczęśliwe, nie? - uśmiechnąłem się kwaśno, wściekły, że opowiadam swoją historię dziewczynce, którą znam kilka godzin i to z kradzieży mięsa.

Esther? Taki smutek ;-;

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz