Wróciłem do Esther z naręczem drewna na ognisko i zastałem ją z białym
szczurem na ramionach. Miał gładkie futerko i czerwone oczka. Fajny.
-Niezły gryzoń - skomentowałem nonszalancko, układając kamienie w niewielki krąg, by ogień się nie rozprzestrzeniał.
-Dzięki - z satysfakcją pogładziła zwierzątko.
-Na tyle niezły, że chyba usprawiedliwia fakt, że nic nie zrobiłaś z tym
rąbanym mięsem - dodałem, wskazując na udziec leżący obok dziewczynki.
Zaczerwieniła się, jakby cały ten czas myślała o udźcu, ale nie
stwierdziła, że warto byłoby go oprawić.
-Daruj - mruknęła, schyliła się po mięso i dla odmiany zaczęła się nim zajmować.
-Wybaczam - oświadczyłem łaskawie i podpaliłem suche gałązki. - Tak w
ogóle - wydyszałem, rozdmuchując żar - to czemu tu ze mną siedzisz?
-Masz udziec - odpowiedziała, jakby zdziwiona pytaniem. - MY mamy udziec. A ja jestem głodna. To raczej logiczne.
-Uhm - mruknąłem i odchyliłem się od ognia, który już obejmował cały stos drewna. - Daj rożen.
Dziewczynka podała mi zaostrzony patyk, na który już nabiła kawałki
mięsa. Ja ustawiłem po obu stronach ogniska kije zakończone małym "v" na
końcach i położyłem na nich rożen.
-Zaraz będzie - oświadczyłem i usiadłem. Po chwili jednak Esther przysunęła się do mnie niepewnie.
-Więc... Powiedz mi coś o sobie - zaproponowała z rozbrajającym uśmiechem.
-Nie gadam z dziewczynami, mówiłem ci - burknąłem. - Nie lubię ich.
-Och, tak, zgodzę się z tobą, są okropne.
Parsknąłem śmiechem.
-Ty jesteś tego najlepszym przykładem, Essie.
-Och zamknij się - warknęła i się odsunęła. - I nie nazywaj mnie tak.
Chyba straciła ochotę na poznawanie mnie. Ojejku.
-Albo wiesz co, nie nazywaj mnie w ogóle. Zajmij się jedzeniem.
-Wow, aleś ty drażliwa - zaśmiałem się. Wkurzenie jej znacząco poprawiło
mi humor. Dziewczyny nie zasługują na więcej uwagi niż tyle, ile
potrzeba na wkurzenie ich.
-Przeważnie jestem niezwykle spokojna - orzekła z podniesioną głową. - Irytują mnie jedynie ludzie, którzy dążą do zirytowania.
-A ty im to ułatwiasz.
Zaśmiałem się i położyłem na plecach. Usłyszałem, że Esther robi to samo
i wzdycha. Mimo wszystko poczułem wyrzuty sumienia. Odwróciłem głowę i
spojrzałem na dziewczynkę. Oczy miała zamknięte.
Wstałem, przekręciłem rożen i ponownie się położyłem, tym razem bliżej
niej i spojrzałem w niebo, poszarzałe jak zawsze o zmierzchu.
Ponownie zerknąłem na dziewczynkę, która też na mnie patrzyła. Nie
odwróciłem wzroku oczekując, że ona zrobi to pierwsza, ale nie, Esther
nadal wbijała we mnie spojrzenie jasnych oczu. W końcu to ja się
poddałem i ponownie spojrzałem w niebo.
Zatopiłem się w myślach i wspomnieniach. Przypomniałem sobie śmiech i
twarz mojej starszej siostry, jedynej osoby na świecie, która mnie
rozumiała. Jej ciemne włosy i rysy twarzy były podobne do moich, ale
oczy miała inne - błękitne, współczujące, wspierające. Zawsze mi
pomagała po śmierci rodziców. Nie mam wielu wspomnień związanych z nią.
Głównie jakieś urywki, jak tuli mnie po tym, kiedy starsi chłopcy z
ulicy mnie bili i popychali, bo nie ukradłem im wystarczająco pieniędzy
na piwo. Kiedy razem jemy ukradzione lody i śmiejemy się z lodziarza
krzyczącego na jakieś totalnie niewinne dzieciaki. Nicole była dobra. I
zginęła też jak dobra postać.Kiedy miałem osiem lat, gang Misia,
wielkiego, grubego szesnastolatka, znęcał się nad siedmioletnią
dziewczynką. Stanęła w jej obronie, a oni chcieli ją... wykorzystać.
Wtedy nie rozumiałem, co się dzieje na moich oczach, poza tym, że faceci
zdzierają ubrania z mojej Nicole, a ona walczy i krzyczy do mnie i
tamtej dziewczynki, żebyśmy uciekali. Ona posłuchała. Ja nie mogłem się
ruszyć, tylko cały czas szeptałem jej imię. Kiedy Nicole udało się
kopnąć jakiegoś chłopaka w krocze, on się wkurzył, złapał jej głowę i
uderzył nią o mur. Miałem nadzieję, że nie cierpiała.
-Kto to Nicole? - nagle zapytała Esther, a ja uświadomiłem sobie, że i teraz szeptałem imię siostry.
-Moja starsza siostra - burknąłem, starając się zniechęcić dziewczynkę do drążenia tematu, ale tylko ją zachęciłem.
-Też była inna, jak my? Zmutowana? Przyjechała z tobą na wyspę? Jaka była? O rany, nie chcesz o tym rozmawiać, przepraszam...
-Była dobra - przerwałem. - Lepsza niż ja, choć wydaje się to niemożliwe
- zażartowałem, starając się rozluźnić Esther, ale ona tylko bardziej
się zmartwiła.
-Możesz o niej opowiedzieć.
Nie wiem, czemu, ale opowiedziałem. Słowa same wychodził z moich ust,
czasem robiłem przerwy, na wypadek, gdyby dziewczynka chciała o coś
zapytać. Ale ona milczała, albo zachęcała żebym mówił dalej. W końcu
skończyłem opowiadać, kiedy powiedziałem o tym, jak musiałem przez
cztery lata sam sobie radzić, dopóki nie zdemaskowałem się przed psami,
które oddały mnie swoim przywódcom, którzy z kolei wysłali mnie na
wyspę.
-Mało szczęśliwe, nie? - uśmiechnąłem się kwaśno, wściekły, że opowiadam
swoją historię dziewczynce, którą znam kilka godzin i to z kradzieży
mięsa.
Esther? Taki smutek ;-;
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz