Nie mówiłam nic więcej, tylko patrzyłam w pieczone mięso. Nie, nie było
ciekawe. Po prostu nie miałam czego innego do patrzenia. Nick nie
nadawał się do tego, bo siedział zamyślony. Nie lubię patrzeć na
zamyślonych ludzi.
Po kilku minutach chłopiec nie wytrzymał i postanowił przerwać tą ciszę.
- A ty miałaś jakieś rodzeństwo, rodzinę? - zapytał.
Zaprzeczyłam.
- Nikogo nie pamiętam.
- Zupełnie?
Westchnęłam. Chciałabym znać chociaż imiona mojej rodziny. Gdzie oni są?
Co robią? Czy o mnie pamiętają? Czy w ogóle żyją? Jedyną moją rodziną
był Ritter. Ale czy można uznać szczura za brata?
- Od początku wychowywałam się w domu dziecka. - oznajmiłam - Tam. Jest.
Okropnie. Przynajmniej tam, gdzie byłam JA. Zero miłości. Zero empatii.
Zero pomocy. A jako, że byłam tam od niemowlaka, nauczyłam się tego i
tyle - wzruszyłam ramionami - Te bachory wkurzały mnie od samego
początku. Pamiętam, jak raz Franz nazwał mnie analfabetką. Wtedy nieźle
go skopałam - uśmiechnęłam się na to wspomnienie. - Dostałam karę.
Zamknęli mnie w pokoju bez okien na kilka godzin. O matulu, jak ja się
szamotałam. Rozwaliłam pół pomieszczenia!
Chyba poprawiłam Nickowi humor, bo zaśmiał się.
- Tak w ogóle jakiś lekarz stwierdził, że mam autyzm. Głupek -
prychnęłam - To, że nienawidzę ludzi, nie znaczy, że jestem chora. -
przewróciłam oczami.
Spojrzałam znów na mięso, które teraz było ładnie przypieczone?
Nick? ^^
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz