środa, 9 września 2015

Od Penelope CD Esther

Mała była słodka, ale w jej oczach dało się dostrzec inteligencję i zaradność, nietypową dla dzieciaków w jej wieku. Witamy na Memorii, w krainie megamądrych dzieci.
-Umiesz rozmawiać ze zwierzętami - stwierdziłam. Nie musiałam pytać. Już nic chyba nie mogło mnie zdziwić.
-A ty oddychać pod wodą albo naprawdę długo wstrzymywać oddech - odpowiedziała ona i natychmiast wyjaśniła, widząc moje pytające spojrzenie: - Obserwowałam cię jakiś czas.
-Wow! - zaśmiałam się. - Muszę być bardziej czujna. Gdybyś miała złe zamiary, już by było po mnie.
-Skąd, atak frontalny nie jest dla mnie. Wolę wyniszczać od środka - oświadczyła Esther z kamienną miną.
Roześmiałam się znowu, ale trochę niepewnie.
-Zabawna jesteś. Bo żartowałaś, prawda...? - cofnęłam się o krok. Jak mówiłam, nic mnie nie zdziwi, również dziecko chcące zniszczyć mnie od środka.
-Pewnie! - zachichotała, i to była jedna z nielicznych dziecięcych rzeczy, które dotąd zrobiła. - Radzę sobie w razie czego, ale sama nigdy nie atakuję.
Uśmiechnęłam się do dziewczynki. Balansowała na cienkiej granicy pomiędzy byciem po prostu poważnym dzieckiem a przerażającym bohaterem psychodelicznych horrorów. Po tym żarcie przechyliła się bardziej na tę bezpieczniejszą strone.
-Więc mówisz, że Poczwara jest tak zwanym głosgurem, czy jakoś tak? Ciekawe, myślałam, że to odosobniony przypadek mutacji. Bo wiesz, Poczwara to tak jakby ani samiec, ani samiczka. Raczej nie byłaby w stanie się rozmnażać.
Dlaczego rozmawiałam z jedenastolatką o rozmnażaniu mutantów? Odpowiedź jest prosta: NIE WIEM.
-Najwyraźniej po prostu urodziła się tak nieszczęśliwie - zbagatelizowała dziewczynka, kiedy gwałtownie zaburczało jej w brzuchu. Skrzywiła się.
-Jesteś głodna? - uśmiechnęłam się. - Chodźmy coś zjeść.
-Nie dadzą mi - westchnęła. - Niby za mało pomagam w zdobywaniu, to przysługuje mi mniej.
-A do kogo się zgłaszasz?
-Do takich dwóch grubych facetów.
Aż się zaśmiałam, na co dziewczynka spojrzała na mnie ponuro.
-Od niedawna jestem na wyspie. Ale i tak wiem, że do niech nie chodzi NIKT. Większość zawartości magazynu zjadają sami. Jeśli się pofatygujesz do magazynu numer trzy, dadzą ci o co tylko poprosisz. A jak nie będą mieli, to poślą łowcę, żeby ci upolował. Trójka to taki Walmart Memorii.
-Nie wiedziałam - przyznała dziewczynka.
-Pewnie, że nie. Idziemy? - wyciągnęłam do niej rękę.
Esther najpierw spojrzała na moją dłoń potem na mnie.
-Nie musisz mnie trzymać za rękę.
Z uśmiechem opuściłam ramię i ruszyłam w stronę magazynu numer trzy.

Esther?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz