Siedziałam sobie na drzewie, wymachując wesoło nogami. Podśpiewywałam
sobie pod nosem, bo nie mogłam znieść trwającej wciąż ciszy. Nagle
zauważyłam nadchodzącą Annie. Och, jak ja jej nie lubię. Ciągle mi
przygryza, nigdy nie chce pomóc i traktuje mnie jak siedmioletnie
dziecko. Wspięłam się ciut wyżej i ukryłam w liściach.
Czyżby piękna Annie szła teraz na rozmowę o awans? Jaka byłaby szkoda, gdyby teraz jej równie piękna sukienka była mokra...
Wyjęłam z torby moją butelkę z wodą i wylałam na dziewczynę. Ta wydała z
siebie nieokreślony pisk - czy to gniew, czy przestrach, czy
zaskoczenie? W każdym razie byłam niezwykle zadowolona, że wreszcie
dostałam okazję odgryzienia się tej jędzy.
Gdy moja przeciwniczka poszła do domu, by się przebrać, usłyszałam
trzask łamanych gałązek. Spojrzałam w prawo i skumałam, że jakiś chłopak
oglądał z rozbawieniem całą sytuację. Zeskoczyłam z drzewa i podeszłam
do niego. To był ten Alex... Zdecydowanie najprzystojniejszy chłopak na
Memorii. Ale ćśś... Nie było tematu.
- To było dobre. Nie znoszę Annie - roześmiał się.
- Ja też! - przyznałam - Strasznie jędzowata. Tak w ogóle to mam na imię Liesel, a ty? - podałam mu rękę.
- Alexander Craven. - uśmiechnął się.
- Czad. Moje nazwisko to Meminger. No... Skoro już się poznaliśmy, to może się gdzieś przejdziemy? - zaproponowałam radośnie.
Alex? :3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz