Wiedziałem, że dzisiaj rano Edd upolował pięknego tapira. Wiedziałem, bo sam pomagałem go oprawić, więc znałem też umiejscowienie udźca.
Podkradłem się do kąta magazynu, w stronę miejsca, gdzie wisiało mięso, ale najwyraźniej nie tylko mnie kusił wspaniały kawał.
Do mojego udźca podkradała się dziewczyna, która mogła być w moim wieku, może młodsza. Podszedłem do niej cicho i uniosłem rękę z zamiarem ogłuszenia jej. Ona jednak zareagowała dziwnie szybko na ruch powietrza, bo błyskawicznie się odwróciła i złapała mój niewidzialny nadgarstek. Ze zdziwienia straciłem panowanie nad mocą i stałem się niewidzialny.
-Co ty robisz? - syknęła ze wkurzoną miną. - Dlaczego chciałeś mnie uderzyć?
-Tylko ogłuszyć - odburknąłem i wyrwałem nadgarstek. - Chciałem tylko zabrać mój udziec.
-TWÓJ udziec? - uniosła brwi.
-Mój - potwierdziłem, unosząc dumnie brodę.
-Możemy go zjeść razem - zaproponowała pojednawczo. - Jest naprawdę duży.
-Nie dzielę się z dziewczynami - burknąłem. - Dziewczyny są słabe i przewrażliwione.
-Czy to nie oznacza, że powinno się im pomagać? - dziewczynka przekrzywiła głowę.
-Tak się niczego nie nauczą - wzruszyłem ramionami.
-Czyżby? - uniosła brew. - Wyglądałam słabo, kiedy złapałam cię za nadgarstek?
-Może są wyjątki - mruknąłem. - Okej, nie jesteś słaba. Ale udźcem się nie podzielę.
Wyjąłem nóż i uciąłem linkę, za którą mięso było powieszone. Zamierzałem podnieść udziec z ziemi i potem oczyścić, ale okazało się, że nie muszę. Dziewczynka go złapała i obdarzyła mnie promiennym uśmiechem. Otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale wtedy od wejścia ktoś zawołał:
-A co wy tam robicie!? Stójcie!
Ta, jasne. Zgodnie rzuciliśmy się do okna, ja wyskoczyłem, dziewczynka podała mi udziec, który chwyciłem jedną ręką, a drugą pomogłem jej wyjść. Polecieliśmy do lasu i zanurzyliśmy się w gęstwinie.
Oboje zdyszani, ale zadowoleni, uśmiechnęliśmy do siebie.
-Szybko biegasz - uznałem z szacunkiem.
-Dziękuję - ładnie się zarumieniła. - A ty jesteś silny. Wyprzedziłeś mnie z mięsem w ramionach.
-Co ja poradzę, taki już ze mnie macho.
Zaśmiała się i wyciągnęła do mnie rękę.
-Esther - przedstawiła się.
-Nick - potrząsnąłem jej małą dłonią.
-Jemy? - zapytała, wskazując na udziec leżący obok.
-Pewnie - zgodziłem się. - Pójdę po opał, ty zajmij jedzeniem, kobieto.
Zaśmialiśmy się oboje, a ja poszedłem do lasu szukać w miarę suchego drewna.
Esther?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz