środa, 9 września 2015

Od Nicka do Esther

W magazynie żywności było cicho i ciemno, ja byłem niewidzialny. Nie było szans, żeby ktokolwiek mnie zobaczył.
Wiedziałem, że dzisiaj rano Edd upolował pięknego tapira. Wiedziałem, bo sam pomagałem go oprawić, więc znałem też umiejscowienie udźca.
Podkradłem się do kąta magazynu, w stronę miejsca, gdzie wisiało mięso, ale najwyraźniej nie tylko mnie kusił wspaniały kawał.
Do mojego udźca podkradała się dziewczyna, która mogła być w moim wieku, może młodsza. Podszedłem do niej cicho i uniosłem rękę z zamiarem ogłuszenia jej. Ona jednak zareagowała dziwnie szybko na ruch powietrza, bo błyskawicznie się odwróciła i złapała mój niewidzialny nadgarstek. Ze zdziwienia straciłem panowanie nad mocą i stałem się niewidzialny.
-Co ty robisz? - syknęła ze wkurzoną miną. - Dlaczego chciałeś mnie uderzyć?
-Tylko ogłuszyć - odburknąłem i wyrwałem nadgarstek. - Chciałem tylko zabrać mój udziec.
-TWÓJ udziec? - uniosła brwi.
-Mój - potwierdziłem, unosząc dumnie brodę.
-Możemy go zjeść razem - zaproponowała pojednawczo. - Jest naprawdę duży.
-Nie dzielę się z dziewczynami - burknąłem. - Dziewczyny są słabe i przewrażliwione.
-Czy to nie oznacza, że powinno się im pomagać? - dziewczynka przekrzywiła głowę.
-Tak się niczego nie nauczą - wzruszyłem ramionami.
-Czyżby? - uniosła brew. - Wyglądałam słabo, kiedy złapałam cię za nadgarstek?
-Może są wyjątki - mruknąłem. - Okej, nie jesteś słaba. Ale udźcem się nie podzielę.
Wyjąłem nóż i uciąłem linkę, za którą mięso było powieszone. Zamierzałem podnieść udziec z ziemi i potem oczyścić, ale okazało się, że nie muszę. Dziewczynka go złapała i obdarzyła mnie promiennym uśmiechem. Otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale wtedy od wejścia ktoś zawołał:
-A co wy tam robicie!? Stójcie!
Ta, jasne. Zgodnie rzuciliśmy się do okna, ja wyskoczyłem, dziewczynka podała mi udziec, który chwyciłem jedną ręką, a drugą pomogłem jej wyjść. Polecieliśmy do lasu i zanurzyliśmy się w gęstwinie.
Oboje zdyszani, ale zadowoleni, uśmiechnęliśmy do siebie.
-Szybko biegasz - uznałem z szacunkiem.
-Dziękuję - ładnie się zarumieniła. - A ty jesteś silny. Wyprzedziłeś mnie z mięsem w ramionach.
-Co ja poradzę, taki już ze mnie macho.
Zaśmiała się i wyciągnęła do mnie rękę.
-Esther - przedstawiła się.
-Nick - potrząsnąłem jej małą dłonią.
-Jemy? - zapytała, wskazując na udziec leżący obok.
-Pewnie - zgodziłem się. - Pójdę po opał, ty zajmij jedzeniem, kobieto.
Zaśmialiśmy się oboje, a ja poszedłem do lasu szukać w miarę suchego drewna.


Esther? default smiley :)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz