- Tak, biegam tak szybko jak gepard. I chyba wlasnie muszę biec polować. Przykro mi. Miło było cię poznać. - powiedziałam po czym na potwierdzenie swoich słów ruszyłam sprintem w las. Nie biegłam długo, bo nie zauważyłam wystającego konara i runęłam jak długa.
- Ja pierdziele - mruknelam i spojrzałam na bolące kolano. Okazało się, że zaryłam nim w wystający konar. Idealnie. Skóra w miejscu uderzenia była rozcięta i obficie krwawiła. Cholera jasna.
- Isabelle?! - zawołałam najgłośniej jak mogłam - ISABELLE!
Czekałam chwilę wpatrując się w punkt z którego wybiegłam.
- Isabelle, proszę! - ogarnęła mnie wsciekłość na samą siebie. Jestem w środku lasu, nikt nie wie, że tu jestem i jeszcze nie mogę wstać.
Całą swoją złość i frustrację wyładowałam na kamieniu obok uderzając w niego ręką. To nie było mądre posunięcie. Syknęłam z bólu i zaczęłam machać bolącą dłonią. Usiadłam i pomagając sobie zdrową ręką, usiłowałam stanąć na zdrową nogę. Po chwili walki z grawitacją doskoczyłam na jednej nodze do wystającej skaly i usiadłam na niej.
- Czyżbyś potrzebowała pomocy? - usłyszałam cichy szept tuż nad swoim uchem.
<Isabelle?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz