Zbudowany przez samą siebie szałas to naprawdę powód do dumy. Serio,
byłam przeszczęśliwa, kiedy spojrzałam na efekt mojej dwudniowej pracy.
-Ładny domek, Penny! - pozdrowił mnie ktoś, kogo nie do końca kojarzyłam.
-Dzięki! - odkrzyknęłam, szczerząc się i odwracając do rzeczonego
ktosia, którego głos był definitywnie męski, a jednak za mną stała
dziewczyna, patrząca na mnie z uniesioną jedną brwią. Zrobiłam ten sam
gest.
-Masz dość chrapliwy głos - stwierdziłam, mierząc dziewczynę wzrokiem.
Była trochę wyższa ode mnie i lepiej zbudowana, miała brązowe włosy
zaplecione w warkocz. Miała dziwne oczy. Okay, mówi ryba, ale wyglądały
jak kocie. Stałam pod słońce, więc jej źrenice były zwężone w pionowe
szparki. Ładne. Szkoda, że ja nie mam oczu bardziej podsuwających mój,
hm, przypadek. Nie wyłupiaste, zamglone i bez powiek jak u ryby tylko na
przykład zielone albo niebieskie. Obecne mogły najwyżej nawiązywać do
brunatnic na dnie morza.
Parsknęła śmiechem, ewidentnie nie męskim.
-A ty słabą podzielność uwagi. Doc już poszedł.
Ach. To Doc to mówił, nie ona.
-Niemniej, chrapliwy głos by się czasem przydał. Mogłabym warczeć bardziej przekonująco.
-Myślę, że nie mnie to oceniać. Nie znam się na sposobach komunikowania
się fauny - uznałam. - A zapewniam, że znam się na wielu rzeczach.
Kotka gwizdnęła.
-Wow! Czyżbym trafiła na kujona?
-Wolę określenie "miłośnik wiedzy".
Zamilkłam. Ona też. Patrzyłyśmy na siebie przez chwilę po czym obie parsknęłyśmy śmiechem.
-Chloe Wednesday.
-Penelope Mia Dancer.
-Dwa imiona? Czyli poważna sprawa.
Uśmiechnęła się drwiąco, a ja znienawidziłam ten uśmiech od pierwszego wejrzenia.
-Nie bardziej niż oczy zwierzęcia domowego.
Zaśmiała się, jakbym była dzieckiem, które grozi jej łopatką.
-Bronisz się! Podoba mi się. Zazwyczaj ludzie patrzą na mnie ponuro i pytają czy muszę być taka brutalna.
Wyszczerzyła się. Kły miała długie i ostre. Święty Delfinie, że też jej dolna warga nie krwawi...
-Brutalna? - udałam zdziwienie. - Ta rozmowa przypomina raczej zabawę kłębkiem włóczki.
Wyczuwam rybie i kocie kalambury.
-Uważaj, w zabawie potrafię się zatracić całkowicie. Więc lepiej oddaj moją wełnę, bo...
-Bo mnie podrapiesz? - zadrwiłam.
-A żebyś się nie zdziwiła.
Z pochwy przy pasku wyjęła sztylety i obnażyła kły. Nieszczególnie się
przestraszyłam. Uśmiechała się nadal (nie wiem, jak pogodziła to z
pokazywaniem kłów, ale jakoś dała radę), wiec wiedziałam, że to część
przekomarzanek.
-Zamierzasz tym otworzyć puszkę z karmą? A może ci pomóc? - zaproponowałam obojętnie.
-Skończ z tymi kotami - poprosiła. - I daj mi powód żebym ja mogła sobie trochę pożartować z ciebie
-Kocham to - powiedziałam, na co spojrzała na mnie jak na idiotkę. -
Schemat poznawania nowych ludzi na Memorii. Jak się nazywasz? John
Smith. Skąd pochodzisz? Dakota Południowa. Jaką masz moc? To ostatnie
mnie dobija.
Uniosła prawą brew.
-Nie pytałam, skąd jesteś. I ty też nie.
Machnęłam ręką.
-Obie jesteśmy dziwne najwyraźniej, ale wszyscy pozostali właśnie tak robili. Jak na jakimś pieprzonym przesłuchaniu.
Parsknęła śmiechem, a jej kocie oczy rozbłysły. Autentycznie ROZBŁYSŁY. W
książkach tyle się czyta o "błyskach" w oczach, jakby to oczy mówiły.
Nieszczególnie. Oczy to tylko kulki, które ruszają się w oczodołach, a
za "błyski" odpowiedzialne jest to, co dookoła.
Ale jej naprawdę się zaświeciły. Kolor zrobił się jaśniejszy, ale nic nie powiedziałam na ten temat.
-Wiesz, jak jest na przesłuchaniu? Aresztowali cię za sarkastyczny atak na bank czy coś?
Pokazałam jej Międzynarodowy Gest Pokoju i Pojednania, co tylko bardziej ją rozbawiło, a ja śmiałam się z nią.
-Nie. Nie trzeba być człowiekiem, żeby wiedzieć, jak wygląda przesłuchanie, Kotku.
Jej śmiech się urwał. Patrzyła na mnie spode łba.
-Ustalmy fakty. Nieźle się z tobą gada. Jesteś dumna ze swojego szałasu.
- Tak naprawdę zapomniałam o szałasie. - I NIE WOLNO mówić do mnie
Kotku.
Wzruszyłam ramionami.
-Ty masz wszelakie podstawy, żeby nazywać mnie Rybcia.
siadłyśmy na ziemi i powiedziałam jej o mojej wodnej przypadłości.
-Czyli... Oddychasz pod wodą.
-Aha.
-I możesz pływać diabelnie szybko.
-Aha.
-I założę się, że wytrzymujesz spore ciśnienie.
-A wiesz, że nie wiem? - zastanowiłam się. - Nigdy nie nurkowałam
szczególnie głęboko. Ale chyba faktycznie, zwykłych ludzi już przy około
dwóch metrach zaczyna boleć głowa. Ja tej głębokości nie odczuwam.
-Cool!
-A ty? - spytałam.
-Co ja?
-Co z tobą nie tak? Wiem tyle, że masz oczy i zęby jak kot. Powinnam
wiedzieć coś jeszcze? Masz ogon, wysuwane pazury, słabość do
kocimiętki...?
-Nie, nie i NIE... nie wiem. Nigdy nie znalazłam się w pobliżu
kocimiętki. Ale umiem szybko biegać, mam świetny słuch i wzrok. Ogólnie
jestem super.
Parsknęłam śmiechem.
Chloe? Sam dialog - znowu. Ale za to jaki błyskotliwy! (Chyba)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz