"Masz miękką dupkę" pomyślałem, gdy siedział mi na kolanach. Moje myśli są tajemnicze i brudne. Można się przyzwyczaić. Zasnął. Nie miałem zamiaru go budzić. Przyznam, ze wschód słońca jest piękny. Miliony razy go widziałem, jednak z tym chłopakiem, ten obraz stał się jeszcze bardziej cudownijszy. Zacząłęm sobie nucić pewną piosenkę, ze starych czasów. Kołysankę. W myślach ją sobie śpiewałem, a w realu cicho nuciłem, aby nie obudzić chłopaka. "W oddali łąki wejdźże do łóżka, tam czeka na ciebie z trawy poduszka, skłoń na niej główkę oczeta zmruż, rankiem cię zbudzi slońce twoj stróż...". Spojrzałem na chłopaka. wyglądał uroczo, gdy tak spał. Poczułem się jak w raju. Jak mogłem bez niego żyć tyle lat? Teraz nie wyobrażam sobie czegoś, co by mnie od niego rozdzieliło. "Tu jest bezpiecznie, ciepło jest tu, stokrotki polne zaradzą złu, najsłodsza zmara tu zniszcza się, tutaj jest miejsce gdzie kocham cię... najsłodsza zmara tu zniszcza się, tutaj jest miejsce gdzie kocham" dokończyłam piosenkę.
- Chyba się w tobie zakochałem lisku - powiedziałem, po czym delikatnie uniosłem chłopaka i ruszyłem do jego domu, wraz z kiśćmi bananów.
<Mitchell?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz