niedziela, 30 sierpnia 2015

Od Chloe CD Isabelle

Wstałam po kilku minutach. Liść na wszelki wypadek przywiązałam sobie do nogi i potruchtałam chwilę w miejscu. Było w porządku.
- Także... - zwróciłam się do Isabelle - Wiesz. Dzięki. Gdyby nie ty, to pewnie zaczęliby mnie szukać jutro.
- Dlaczego? - zapytała od razu. Jej wścibskość mocno mnie irytuje.
Westchnęłam i przewróciłam oczami.
- Po prostu dobrze mnie znają.
- A ile...
- Wystarczająco długo - przerwałam wiedząc, że zamierza zapytać o długość mojego pobytu na Memorii. - Dziękuję za pomoc, noga ma się lepiej. Skoczę jeszcze do Uzdrowicieli, żeby nie było problemów.
- Spoko - tym razem to ona odwróciła się i pobiegła w głąb lasu.
Ja zaś ruszyłam wolnym truchtem w stronę wioski z marnym bażantem (z orlimi nogami - walczył zacięcie) przywiązanym do pasa. Po około połowie godziny drogi dotarłam do osady.
- Czyli dzisiaj się obijaliśmy co, Chloe? - zaśmiał się jeden z osiłków należących do Łowców, kiedy byłam na miejscu. Tak, to ten typ, który uważa, że jest zabawny. Dla sprostowania - nie, nie jest.
- Może po prostu nie chciało mi się polować, a potem wracałam długo, bo nie chciałam oglądać twojej brzydkiej mordy? - chłopak udał, że moja riposta była ciosem prosto w jego twarz i że go to zabolało.
Po chwili odgrywania scenki z rozmasowywaniem "bolącego" miejsca, schylił się i szepnął mi do ucha.
- I tak wracasz do mnie co noc. - zażartował myśląc, że mnie tym zdenerwuje.
- Żeby pośmiać się z twojego małego - odpowiedziałam głośniej tak, by inni mogli to usłyszeć po czym przygryzłam płatek jego ucha.
Dookoła rozległo się głośne "Uuuuu" a ja starając się nie kuśtykać udałam się w kierunku siedziby uzdrowicieli.
 - Z nogą nie jest źle - powiedziała miła dziewczyna z płomiennie rudymi włosami upiętymi w wysoki, ciasny kok - Musisz tylko parzyć ten wywar co wieczór przez około pięć dni, żeby zabić bakterie, które wdały się do twojego organizmu. Aha i jeśli masz więcej tych liści, to dobrze by było gdybyś robiła z nich opatrunki.
Pokiwałam głową, podziękowałam i wyszłam z namiotu. Wolnym krokiem udałam się w stronę swojego szałasu. Było dość późno. W połowie drogi dostrzegłam jednak drobną osobę przyglądającą mi się z boku. Isabelle. Ruszyłam w jej stronę dręczona poczuciem winy, że niezbyt miło potraktowałam ją w lesie.



<Isabelle?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz