Przyglądnąłem się dziewczynie, stojącej obok mnie. Nie wyglądała wcale na zwyczajną. Widziałem jednak, że miała do mnie dystans, choć muszę przyznać, że sam taki miałem do całej wyspy. Zdecydowanie można mnie było nazwać typem samotnika. Mimo wszystko, brakowało mi kogoś do rozmowy. Kogoś zaufanego, z kim mogłem mówić o wszystkim. Zauważyłem, że blondynka skończyła nalewać sobie ponczu. Postanowiłem ją lepiej poznać. Od kogoś trzeba było zacząć, jeśli miałem zostać już na zawsze na Memorii. Danielle wzięła niewielki łyk z plastikowego kubeczka. Prawdopodobnie był on jednym z tych, które przywiózł nam Rząd w ramach „pokoju” między ludźmi a „odmieńcami”.
- Smakuje ci? - zapytałem, kiedy skończyła pić.
- Bardzo dobry - stwierdziła, lekko się uśmiechając. - A tobie? - wskazała na mój kubek.
- Nie powiem, że nie - zaśmiałem się, a blondynka cicho mi zawtórowała. - Czym się zajmujesz? - rzuciłem następnym pytaniem.
- Jestem Uzdrowicielką - odparła z wysoko uniesioną głową. - Nie widziałam cię w naszym prowizorycznym szpitalu, więc na pewno zajmujesz się czymś innym, prawda?
- Cóż, to prawda - przyznałem jej rację, na co ona jeszcze szerzej się uśmiechnęła. - Jestem Badaczem - dodałem od razu.
- Poszukujesz nowych mieszkańców i zbierasz informacje o nowych terenach? - upewniła się.
- Tak, właśnie to robię, a ty zapewne leczysz chorych? - powiedziałem, upijając kolejny łyk.
- Zgadza się, ale oprócz samego leczenia robię jeszcze wiele innych rzeczy – mruknęła, zabierając napój ze sobą i podchodząc do ogniska.
Nie zastanawiając się długo, ruszyłem za nią. Pokaz umiejętności już się kończył, ale zbytnio mnie to nie obchodziło. Patrzyłem tylko na nią. Wydawała się nawet sympatyczna. Nagle usłyszałem jej aksamitny głos:
- Co sądzisz o podarunku od Rządu?
To pytanie lekko mnie zdziwiło, ale uznałem, że chciała po prostu znać moje zdanie. Jednak co miałem jej powiedzieć? Denerwował mnie ten cały Rząd, a tym bardziej ich głupie „podarunki”. Nigdy nie czułem do nikogo większej nienawiści, nawet do matki, która i tak dość mocno mnie zraniła. Musiałem opuścić moją rodzinę, a oni mieli się do tego nie wtrącać, bo tak im nakazano. Najbardziej bałem się o mojego młodszego brata. Tylko ja znałem jego umiejętności, ale on nie mógł tu trafić. Miałem nadzieję, że Rząd nigdy się nie dowie o jego zdolnościach, że Nicolas założy własną rodzinę i będzie normalnie żyć, a nie tkwić na tej wyspie. Poza tym był na to jeszcze za młody. Nie chciałem do tego dopuścić, ale nie miałem na to wpływu. Wreszcie z zamyśleń wyciągnęło mnie ciche chrząknięcie. Postanowiłem dać sobie spokój z długimi przemyśleniami. Dani potrzebowała krótkiej i rzeczowej odpowiedzi.
- Nawet przydatny. Rząd chociaż raz okazał nam jakąś hojność. A ty co myślisz?
Spojrzałem dziewczynie prosto w jej lśniące, szare oczy, które na pewno przyciągały niejedno spojrzenie.
~♣~
Dani? Wena wróciła! :*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz