Oddaliłam się od wioski bardziej niż zwykle, mniej więcej dzień drogi.
Zapadał zmierzch, a wracanie w nocy mi się coś nie uśmiechało.
Westchnęłam i zdjęłam plecak z ramion, przykucając na ziemi. Trzeba
będzie przenocować, a szkoda, bo ominie mnie ognisko, a ja je uwielbiam.
Rozpaliłam niewielkie palenisko i rozejrzałam się po miejscu, w którym postanowiłam obozować.
W świetle ognia zobaczyłam, że parę metrów ode mnie światło odbija się w
wodzie. Jezioro. Muszę zapamiętać to miejsce, będzie wodopojem dla
wytrwałych.
Podeszłam do ciemnej tafli, która była gładka jak lustro. Mogłam się w
niej przejrzeć, ale jeszcze bardziej chciałam się zanurzyć. Obejrzałam
się na moje prowizoryczne obozowisko. Nikogo ani niczego. Przeniosłam
plecak bliżej brzegu, żeby w razie czego mieć rzeczy pod ręką.
Zrzuciłam ubrania. Nie wstydziłam się - raczej w pobliżu nie było
nikogo, a jeśli jednak, to KTOŚ widząc ogień by podszedł. Każdy
odruchowo szuka towarzystwa drugiego człowieka, zwłaszcza w dziczy.
Weszłam do jeziora, pozwalając, by woda obmyła moje ciało, pozbyłam się potu i brudu nieuniknionego w dżungli.
Było płytko. W najgłębszym miejscu woda sięgała mi do klatki piersiowej,
ale dla mnie wystarczająco. Przyklękłam, zanurzając się całkowicie.
Jezioro było krystalicznie czyste i chłodne.
Wystawiłam głowę na powierzchnię i westchnęłam, odklejając włosy od twarzy i szyi, kiedy usłyszałam szelest w krzakach.
Odruchowo wstałam, po chwili jednak porzuciłam ten pomysł i zanurzyłam
się po brodę. A jeśli to jakiś facet? Słyszałam ostatnio o jakiejś
niezarejestrowanej bandzie facetów, którzy żyją w lesie. Wolałam ich nie
kusić myślą o nagiej, nieuzbrojonej i drobnej dziewczynie samej w
głuszy.
-Kto tam jest? - zawołałam z wody. Przykucnięta miałam co prawda mniejszy autorytet, ale wolę to niż nagość.
Krzaki zaszeleściły głośniej i wyszedł z nich ktoś, kto był poza zasięgiem światła księżyca i ogniska.
-Kim jesteś? - zapytałam, cofając się od brzegu.
Ktoś?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz