- Osobiście preferuję wygraną przy świadkach. – odparłem, na co dziewczyna tylko się zaśmiała. – A co do smaru…
Podniosłem dwa duże wiadra napełnione po brzegi ciemną cieczą.
- A gdzie twoja „broń”? – podniosłem brwi widząc puste ręce Chloe.
- Sądziłam, że ty wspaniałomyślnie mi podarujesz.
- Urocze. Założę się, że coś ukrywasz w zanadrzu. Czyż nie?
- Ja nie gram nieczysto. – szepnęła mi do ucha, a ja w tym czasie wylałem na jej plecy połowę pojemnika. Brunetka zaskoczona przebiegiem wydarzeń pisnęła i szybko odskoczyła.
- Teraz i ty będziesz miała nawilżoną skórę, kochanie. – puściłem oczko Chloe. Rzeczywiście zemsta jest słodka. Szczególnie gdy mścisz się na odpowiednich osobach.
Nie było mi jednak dane długo cieszyć się triumfem, gdyż dziewczyna z prędkością światła wyrwała mi wiadro i chlapnęła pozostałością w moją twarz z taką siłą, że pojedyncze krople poleciały na osoby stojące za mną. Większość wydała z siebie pomruk niezadowolenia, a inni po prostu spiorunowali nas wzrokiem.
- Widzisz co narobiłaś? – zaśmiałem się.
- Ja? To ty zacząłeś!
Nagle przypomniałem sobie o drugim pojemniku. CAŁYM. Spojrzałem na niego z diabelskim uśmieszkiem. Już miałem podejść do Chloe i zakończyć naszą wojnę wylewając na nią cały smar, jednak kiedy byłem już blisko dziewczyny, poślizgnąłem się na śliskim odcinku i upadłem na plecy z wielkim rozmachem. Są jednak plusy: machnąłem nogami tak, że „przypadkiem” podciąłem Chloe, która chwilę później wylądowała na ziemi.
- Koczek ci się rozwalił. – mój diabelski uśmiech powrócił na swoje miejsce.
Chloe?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz