- Ja umiem... yyy - postanowiłem nie owijać w bawełnę. - Umie sterować
mniej inteligentnym ludźmi przez sen. Ale sądząc po twojej mocy nie
byłbym w stanie zrobić tego z tobą.
- Cool - pokiwała głową ze zrozumieniem. - Jak to jest?
- Ech... w sumie trudno to opisać. Po prostu... mogę wejść do cudzego umysłu i zawładnąć nim. Tak jakbym był we własnym ciele.
- A co się dzieje z twoim ciałem, gdy twój umysł jest w kogoś innego? - dopytywała.
Zmarszyczyłem brwi. Jeszcze nigdy nikt mi nie zadał tego pytania. A było zaskakująco trafne.
- No... tak jakbym spał. Po prostu... leży tam, gdzie je zostawiłem. A
potem wracam do niego i z powrotem mogę steruję tylko sobą.
Nie pytała już o nic. Chwilę milczeliśmy. Przyjżałem jej się dokładnie.
Na oko mogła mieć około 11-12 lat, ale wydawała się być dojrzalsza niż
inne dzieci w jej wieku. Była dosyć wysoka jak na ten wiek i szczupła.
Miała brązowe włosy i oczy oraz trochę piegów.
- Dobrze znasz Penelope? - spytała.
- Ja... yyy... przyjaźnimy się. A co? - czułem, że się rumienię. Wrr, nie cierpię tego!
Esther posłała mi znaczący uśmiech przez, co zrobiłem się jeszcze bardziej czerwony.
- Taak, właśnie widzę. Wyglądasz jak truskawka. Chyba naprawdę ją lubisz.
Kurcze. Nigdy nie myślałem, że będę gadać o czymś takim z jedenastolatką.
Chciałem szybko zmienić temat.
- A... no... gdzie tak biegłaś? Widać było, że bardzo ci się śpieszy aż wpadłaś na mnie z impetem.
Uśmiechnęła się dziwnie.
- Hm... no cóż powiedzmy, że gdybym nie biegła teraz prawdopodobnie
byłabym zakrwawionym skrawkiem ciała, ktróre wije się w przedśmiertnych
drgawkach.
Wytrzeszczyłem oczy.
- CO?!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz