- Muszę przyznać, że jestem najlepszym fryzjerem w tych okolicach. Bo
wiesz - ściszyłem głos udając, że powierzam jej wielką tajemnicę. -
Oprócz kontroli cudzego umysłu przez sen mam również inną moc o której
rzadko wspominam. Mianowicie jestem... perfekcyjnym fryzjerem! Mój odtyk
potrafi uformować idealną fryzurę!
Przez chwilę starałem się zachować powagę, ale moje wysiłki okazały się być daremne, bo już po chwili tarzaliśmy się ze śmiechu.
- Cóż... - Penelope wzięła głębok wdech uspokajając chichot. - W takim
razie nie miałam pojęcia, że mam do czynienia z mistrzem. Jak mogę ci
się odwdzięczyć cudowny fryzuro-manie?
- Fryzuro-man? - uniosłem jedną brew.
- Owszem. Super bohater układający potargane włosy w przeciągu kilku
sekund. To człowiek leganda i jak się okazuje ty nim jesteś.
Wziołęm głęboki wdech chcąc zmazać uśmiech z twarzy albo chociaż trochę
go zmniejszyć. Niezbyt cieszyła mnie myśl, że właśnie szczerzę się jak
głupi z najidiotyczniejszego kawału jaki w życiu słyszałem.
- To było... dziwne. Mam wrażenie, że nasze żarty stają się coraz bardziej denne.
- Masz rację - rozpromieniła się. - Ale pamiętaj, że to ty zacząłeś.
Wciąż nie mogłem pohamować uśmiehu. Co z tego, że nasze dowcipy były na
poziomie przedszkola - byłem tutaj z NIĄ i tylko to się teraz liczyło.
Nie ważne jaki temat - ważne, że ONA była blisko i najwyraźniej miała
taką samą głupawkę, co ja.
Nagle Penelope poderwała się z miejsca i ciskając we mnie poduszką zawołała:
- Trzeba by zorganizować jakiś śniadanie. Umieram z głodu.
Złapałem poduszkę tuż przed swoją twarzą i odrzuciłem w jej kierunku.
- To zarganizuj - rozparłem się jak król na podłodze zakładając nogę na nogę.
- A ty co? - uniosła jedną brew.
- Now iesz - uśmiechnąłem się szelmowsko. - W końcu to kobiety są od gotowania.
Za ten tekst oberwałem solidnie poduszką w tył głowy, ale uśmiech i tak nie sszedł mi z ust.
Penelope?^^ Pewnie, że może być Luke, może być nawet Stefan, jak tak sobie chcesz xd
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz