Po chwili jednak odezwał się rozsądek i zepsuł całą zabawę.
Chłopak, którego znam jeden dzień.
Mówi mi, że mu się podobam.
Całuje mnie.
A ja nie mam nic przeciwko?
Tytanicznym wysiłkiem woli położyłam mu dłoń na piersi i odepchnęłam.
-Coś się stało? - zapytał, zaniepokojony i spojrzał na mnie tak, że musiałam wziąć kolejny oddech, bo powietrze uciekło mi z piersi.
-Nie sądzisz, że to trochę dziwne? - wydusiłam z siebie. - Właściwie dzisiaj się poznaliśmy. Ja także cię bardzo lubię, ale...
-Rozumiem - przerwał, a w jego głosie, ku mojej niejakiej uldze, nie słyszałam zranienia tylko zawstydzenie, które sama czułam.
Stoczył się ze mnie i położył obok.
-Wprowadzamy zasadę niecałowania dopóki się nie poznamy lepiej? - zaproponował, patrząc na mnie.
Potwierdź, potwierdź, potwierdź...
-Tak, to dobry pomysł - skinęłam głową, choć całą sobą chciałam wrzasnąć "Pieprzyć zasady!" i ponownie pocałować Lucasa.
-Dobrze.
Chciał się odsunąć, ale złapałam go za nadgarstek. Posłał mi pytające a zarazem pełne nadziei spojrzenie.
-Łatwiej jest poznawać się lepiej kiedy się nie izoluje od siebie - wyjaśniłam, a on się rozluźnił.
-Masz rację.
Nie powiedział, żebym puściła jego nadgarstek, więc tego nie zrobiłam. Zasnęłam, patrząc w oczy chłopaka.
~~*~~
Kiedy się obudziłam, Lucasa już nie było i przez chwilę nawet myślałam, że poprzedni dzień mi się przyśnił. Że ten chłopak nigdy nie istniał, bo, błagam, trzeba być dziwnym, żeby zakochać się WE MNIE! Albo, gorzej, zobaczyłam go gdzieś kiedyś w wiosce i wymyśliłam sobie własny scenariusz, podejdę dziś do niego i zacznę gadać durnoty o niecałowaniu.
Westchnęłam.
-Czyli tak. Zgłupiałam.
Albo i nie! Do szałasu zajrzał tenże chłopak, o którym myślałam, że śniłam, ale jednak nie, bo to była prawda!
Usiadłam.
-Też myślałaś, że wczoraj się nie wydarzyło? - zdziwił się.
-No - westchnęłam. - Wydawało się to zbyt piękne.
Bardzo satysfakcjonujący był widok jego rumieńca.
-Ja kiedy się obudziłem, byłem przekonany, że mi się przyśniłaś, a ja przez sen całowałem się z podłogą szałasu. Ale potem sobie przypomniałem, że przecież nie mam szałasu, a dziewczyna ze snu dotyka mojego nadgarstka.
Zaśmiałam się. Nie mogłam się powstrzymać, skuliłam się ze śmiechu. Z oczu popłynęły mi łzy.
-Ej... - chłopak wytrzeszczył oczy i ukucnął obok, patrząc na mnie zdezorientowany. - To są łzy smutku czy radości.
-Nie... Po prostu... Nigdy bym nie pomyślała, że ktokolwiek kiedykolwiek nazwie mnie "dziewczyną ze snu".
-Chyba, że z koszmaru - zauważył, na co trzepnęłam go w ramię. - Ej! Teraz naprawdę wyglądasz jak postać z horroru. Jakbyś miała czerwone rogi dookoła głowy.
-Śmiej się, panie umysłów. To ty mnie wczoraj czochrałeś.
Ponownie się roześmiałam, na widok jego skonfundowanej i zawstydzonej miny.
-A ty nie miałaś nic przeciwko takiemu fryzjerowi - wypomniał, także się śmiejąc.
Lucas? Mogę mówić Luke?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz