Sięgnęłam po nogę zająca i ugryzłam kawałek.
-To teraz ty rozwiń wypowiedź, Popular Girl - zażądała Isabelle.
Zastanowiłam się i po chwili podjęłam opowieść:
-Urodziłam się i dorastałam w Chicago. Zasadniczo nie wyobrażam sobie innego miasta. Miałam kończyć Liceum dla Dobrze Urodzonych Dziewcząt, ale wysłali mnie tu. Nazwa liceum brzmi archaicznie i przywodzi na myśl spódniczki i lekcje wyszywania, co? Ale tam królowały mini, koturny, solary, tapeta i esemesy. Byłam jedną z nielicznych dziewczyn, które ubierały się normalnie, a mimo to chcieli mnie w każdej paczce. Czemu, nie wiem. Może chodziło o dziewięć zer na koncie mojego ojca, w każdym razie adorowali mnie. Spoko życie się wydaje, nie?
-Nieszczególnie - Isabelle zmarszczyła nos. - Nie lubię takich klimatów. To znaczy, nie lubiłabym, gdybym wiedziała jak to jest. Ale nie brzmi obiecująco.
-Bo takie nie było - zgodziłam się. - Tamte dziopy były okropne. Plotkary, rozpieszczone, wredne. Jeśli chodzi o towarzystwo, Memoria jest o niebo lepsza.
-Och, przestań, bo się zarumienię - zaśmiała się.
-Cóż, może z pewnymi wyjątkami. Wolałabym utknąć z Veronicą niż z tobą.
Dziewczyna wystawiła mi język.
-Nie wiem, kim jest Veronica, ale na wszelki wypadek się obrażę.
Odwróciła się do mnie tyłem, a gdy zaczęłam się śmiać, rzuciła we mnie zajęczą małżowiną, co tylko rozbawiło mnie jeszcze bardziej.
-Nie wiesz, że nie należy się odwracać w dżungli tyłem? - zapytałam, kiedy już się uspokoiłam.
-Tylko do zagrożenia - prychnęła, ale ja już trzymałam sztylet przy jej gardle.
Obie się zaczęłyśmy śmiać, i choć było to naprawdę zabawne, żałowałam, że to zrobiłam.
Zapamiętać: nie atakować Łowczyni, niezależnie od tego, jak mocno się śmieje i czy jest odwrócona tyłem.
Wyrwała mi sztylet złapała wolną ręką mój nadgarstek, pochyliła się i przerzuciła mnie sobie przez plecy.
-Aauu... - jęknęłam, patrząc z dołu jak Isabelle pochyla się nade mną i śmieje mi w twarz.
Isabelle?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz