Zielono. Dziwne, że lasy muszą być akurat zielone. Taki kolor jest niby
kojący, ale mnie zaczyna już irytować, chociaż na Memorii spędziłam
raptem dwa tygodnie. Może się przyzwyczaję. A nawet jeśli nie, to nic
nie poradzę. Nie ma warunkowego zwolnienia z wyspy!
Tiaa...
Nieopatrznie wlazłam w taką gęstwę, że było jeszcze bardziej zielono. Tylko zielono, z przerwami na cień.
Zaczęłam się bać. W dżungli łatwo się zgubić, być może już nie wrócę. To
nie byłby odosobniony przypadek, że ktoś z wioski zniknął w lesie. A
może nikt przede mną nie był tak głupi, żeby leźć w najgęstszy kawałek
lasu.
-Okej - powiedziałam do siebie. - Teraz spróbujemy znaleźć jakiś
bardziej, hm, przyjazny fragment lasu. Tam, jeśli dalej nie zorientuję
się w drodze do wioski, już powinien ktoś kiedyś przyjść. Spoko.
Zrobiłam obrót o sto osiemdziesiąt stopni i ruszyłam. Drzewa zaczęły się przerzedzać, na szczęście, ale miałam złe przeczucia.
Święty Glonojadzie, dlaczego ja ZAWSZE muszę mieć rację?
Parę metrów ode mnie, z gęstwiny wyskoczył gepard. Lampart. Jaguar.
Cokolwiek! Wiem, że był to kot, miał złote futro, plamki i bardzo,
BARDZO ostre kły i pazury.
Raz opadł na ziemię i skoczył znowu, wyciągając pazury w moją stronę.
Zdążyłam wyjąć sztylet, wyciągnąć go przed siebie, odwrócić głowę i
zacisnąć powieki, czekając na pazury mogące mnie rozszarpać.
Czekałam.
I czekałam.
Czy to coś zażyczyło sobie, żebym uciekała!?
Gwałtownie otworzyłam oczy i spojrzałam na zwierzaka tak szybko, że chrupnął mi kark.
Kot dogorywał u moich stóp. Patrzyłam na niego oniemiała, aż mój wzrok spoczął na nożu wystającym spomiędzy żeber drapieżnika.
Oddychając ciężko uniosłam wzrok i skierowałam go przed siebie. Trochę
na lewo ode mnie, kilka metrów dalej, stał chłopak, uśmiechający się
szeroko pomimo zmęczenia.
-Rany, dzięki - westchnęłam. - Gdyby nie ty...
-Nie ma o czym mówić - machnął ręka i zbliżył się do mnie. - Ratowanie białogłowych w potrzebie to moja specjalność.
Miałam na końcu języka sarkastyczną odpowiedź, ale się w niego ugryzłam.
Trochę głupio wykłócać się z facetem, który właśnie uratował ci życie.
-Christian Evans. Zaszczycony, że może panią poznać.
-Penelope Mia Dancer. Mająca nadzieję, że zaszczycony pomoże jej wrócić do wioski.
Zaśmiał się, a ja nie mogłam się powstrzymać i mu zawtórowałam.
Chris?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz