niedziela, 6 września 2015

Od Penelope do Chrisa

Zielono. Dziwne, że lasy muszą być akurat zielone. Taki kolor jest niby kojący, ale mnie zaczyna już irytować, chociaż na Memorii spędziłam raptem dwa tygodnie. Może się przyzwyczaję. A nawet jeśli nie, to nic nie poradzę. Nie ma warunkowego zwolnienia z wyspy!
Tiaa...
Nieopatrznie wlazłam w taką gęstwę, że było jeszcze bardziej zielono. Tylko zielono, z przerwami na cień.
Zaczęłam się bać. W dżungli łatwo się zgubić, być może już nie wrócę. To nie byłby odosobniony przypadek, że ktoś z wioski zniknął w lesie. A może nikt przede mną nie był tak głupi, żeby leźć w najgęstszy kawałek lasu.
-Okej - powiedziałam do siebie. - Teraz spróbujemy znaleźć jakiś bardziej, hm, przyjazny fragment lasu. Tam, jeśli dalej nie zorientuję się w drodze do wioski, już powinien ktoś kiedyś przyjść. Spoko.
Zrobiłam obrót o sto osiemdziesiąt stopni i ruszyłam. Drzewa zaczęły się przerzedzać, na szczęście, ale miałam złe przeczucia.
Święty Glonojadzie, dlaczego ja ZAWSZE muszę mieć rację?
Parę metrów ode mnie, z gęstwiny wyskoczył gepard. Lampart. Jaguar. Cokolwiek! Wiem, że był to kot, miał złote futro, plamki i bardzo, BARDZO ostre kły i pazury.
Raz opadł na ziemię i skoczył znowu, wyciągając pazury w moją stronę. Zdążyłam wyjąć sztylet, wyciągnąć go przed siebie, odwrócić głowę i zacisnąć powieki, czekając na pazury mogące mnie rozszarpać.
Czekałam.
I czekałam.
Czy to coś zażyczyło sobie, żebym uciekała!?
Gwałtownie otworzyłam oczy i spojrzałam na zwierzaka tak szybko, że chrupnął mi kark.
Kot dogorywał u moich stóp. Patrzyłam na niego oniemiała, aż mój wzrok spoczął na nożu wystającym spomiędzy żeber drapieżnika.
Oddychając ciężko uniosłam wzrok i skierowałam go przed siebie. Trochę na lewo ode mnie, kilka metrów dalej, stał chłopak, uśmiechający się szeroko pomimo zmęczenia.
-Rany, dzięki - westchnęłam. - Gdyby nie ty...
-Nie ma o czym mówić - machnął ręka i zbliżył się do mnie. - Ratowanie białogłowych w potrzebie to moja specjalność.
Miałam na końcu języka sarkastyczną odpowiedź, ale się w niego ugryzłam. Trochę głupio wykłócać się z facetem, który właśnie uratował ci życie.
-Christian Evans. Zaszczycony, że może panią poznać.
-Penelope Mia Dancer. Mająca nadzieję, że zaszczycony pomoże jej wrócić do wioski.
Zaśmiał się, a ja nie mogłam się powstrzymać i mu zawtórowałam.

Chris?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz