Pięć metrów, trzy metry, dwa, jeden...
Spośród drzew wyskoczył szarobrązowy kształt. Obie pisnęłyśmy, rzuciłyśmy się do tyłu i upadłyśmy na siedzenia.
-Auu... - jęknęłam, po raz drugi w ciągu pięciu minut. Dostanę za to medal?
Uniosłam głowę i spojrzałam w jedno, wyłupiaste, żółte, gadzie oko.
Wrzasnęłam i rzuciłam się w stronę, gdzie leżała Iz.
Z większej odległości zobaczyłam, że właścicielem oka jest... Koala z tyłkiem i nogami kangura oraz oczami gekona.
Stwór podrygiwał na silnych łapach, przechylił łeb jak gołąb, kiedy chce coś zobaczyć i oblizał sobie prawe oko długim, lepkim jęzorem.
Podpierałam się na łokciach patrząc na dziwne zjawisko i nie mogłam się zdecydować, czy to smutne, czy zabawne.
Spojrzałam wytrzeszczonymi oczami na Isabelle, leżącą na brzuchu z brodą podpartą na dłoni.
-Nie tylko ludzie z tej wyspy mutują - stwierdziła.
-No - kiwnęłam głową i podniosłam się do kucek. Wyciągnęłam rękę do zwierzaka, który łypnął na mnie jednym okiem, które ponownie sobie oblizał. - Chodź. No chodź, mały. Mała. Małe. Czymkolwiek jesteś. Nie zrobię ci krzywdy...
Kolejna dziwność - poczwara wydała z siebie odgłos jak papuga po czym przyczłapała do mojej dłoni i wtuliła w nią głowę.
-O, masz kolegę - uśmiechnęła się Isabelle.
-Względnie koleżankę.
Isabelle odchyliła się do tyłu.
-Nie wiem, jak się nazywa coś, co nie jest ani kolegą, ani koleżanką, ale ten potworek nim jest. Wygląda jak zwierzęta z kreskówek, między tylnymi łapami tylko sierść.
-Biedactwo - przytuliłam paskudztwo do siebie. Niby mogło mieć pchły, być jadowite albo wściekłe, ale nie dbałam o to. Już zdążyłam pokochać poczwarę.
-Tak je zamierzasz nazwać?
-Nie - w zamyśleniu pogładziłam uszka misiokangurogekona. - Nazwę je adekwatnym imieniem - Poczwara.
-Niezbyt to miłe - stwierdziła.
-Ale prawdziwe. Słyszysz? - uniosłam stwora do oczu. Nie był ciężki. - Od dziś nazywasz się Poczwara.
Poczwara wydała z siebie coś pomiędzy krzykiem papugi a skomleniem szczeniaczka i przytuliła się do mojej szyi tymi łapkami koali.
-Oooo! - zawołała Iz, składając ręce na sercu. - Tak do siebie pasujecie.
-Uważaj - pogroziłam jej. - Nauczę się wykorzystywać toto w walce. Będzie postrachem moich wrogów, a ty będziesz pierwsza na ich liście!
Isabelle?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz