Usiadłem na jednym z pobliskich kamieni by chwilę odetchnąć. Czekała
mnie jeszcze długa podróż po wschodniej stronie wyspy. Zdjąłem plecak,
po czym położyłem go na piasku, a następnie otworzyłem jedną z kieszeni i
wyjąłem z niej butelkę wody. Wziąłem kilka dużych łyków. Słońce dziś
paliło niemiłosiernie, jednak ja czułem się wyłącznie wykończony
fizycznie. Musiałem choć na moment się zatrzymać, mimo że uwielbiałem
swoją pracę. Dawała mi wiele radości, ale także intrygowała. Potrafiłem
całe dnie spędzać na poszukiwaniu zaginionych duszyczek lub badaniu
nowego terenu. Czasem nawet znajdywałem ciekawe okazy zwierząt, z
którymi mogłem porozmawiać, jednocześnie ich nie mordując, tak jak to
robili łowcy. Dzięki temu poznawałem ich zachowania względem ludzi,
drapieżników lub istot z tego samego gatunku. Niektóre żyły w większych
grupach, inne w mniejszych, a jeszcze inne były samotnikami. Zupełnie
tak jak ja. Nigdy nie zdradziłem ich umiejscowienia łowcom. To byłoby
wbrew mojej woli. Spojrzałem leniwie na spokojne morze i ledwo
dostrzegalne fale. Kompletna cisza. Tylko lekki szum. Nic więcej.
Stłumiłem ziewnięcie. To nie była pora na sen. Jeszcze nie. Schowałem
napój do plecaka. Przez niecałe pół minuty wlepiałem wzrok w wielką
wodę. Później zarzuciłem pakunek na plecy i podniosłem się. Ruszyłem
przed siebie, wzdłuż brzegu, ale z każdym kolejnym krokiem oddalałem się
od niego. W końcu moim oczom ukazał się gęsty las, przypominający
dżunglę. Powoli zagłębiałem się coraz dalej, wypatrując czegoś choć
odrobinę interesującego. Jednak oprócz wysokich drzew, można by rzecz -
sięgających nieba, mnóstwa lian i zielska nie było kompletnie nic. Nagle
usłyszałem donośny krzyk. Lekko się wzdrygnąłem, lecz po chwili
przyszło mi na myśl, iż może to być jakiś nowy mieszkaniec, który
spotkał jedno z dzikich zwierząt. Postanowiłem nie ryzykować, więc
wyciągnąłem swój podręczny sztylet, który miałem zawsze w wypadku
niebezpieczeństwa. Ostrożnie przeszedłem przez zarośla i skryłem się za
jednym z ogromnych pni drzew. Przy wielkim głazie spostrzegłem jakąś
dziewczynę, opierającą się o niego, z wyciągniętą bronią i celującą w
dorosłego tygrysa, który zmniejszał odległość między nimi. Bez
zastanowienia, wyskoczyłem zza pnia i ruszyłem pędem na pomoc. Zwierzę
gwałtownie odwróciło się w moją stronę. Podczas biegu udało mi się
schować sztylet. Patrzyłem dzikiemu kotowi prosto w oczy, nie zważając
na krzyki spanikowanej szatynki. Wypowiedziałem kilka słów w
niezrozumiałym dla ludzi języku.
- Wracaj do swojego stada. Tam będziesz bezpieczny.
Tygrys widocznie zrozumiał moją mowę, ponieważ odszedł, wydając tylko
cichy pomruk niezadowolenia. Rzuciłem okiem na wstrząśniętą kobietę.
Podbiegłem do niej i spytałem od razu:
- Wszystko w porządku?
~♣~
Catherine?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz