poniedziałek, 31 sierpnia 2015

Od Alexa do Catherine

Usiadłem na jednym z pobliskich kamieni by chwilę odetchnąć. Czekała mnie jeszcze długa podróż po wschodniej stronie wyspy. Zdjąłem plecak, po czym położyłem go na piasku, a następnie otworzyłem jedną z kieszeni i wyjąłem z niej butelkę wody. Wziąłem kilka dużych łyków. Słońce dziś paliło niemiłosiernie, jednak ja czułem się wyłącznie wykończony fizycznie. Musiałem choć na moment się zatrzymać, mimo że uwielbiałem swoją pracę. Dawała mi wiele radości, ale także intrygowała. Potrafiłem całe dnie spędzać na poszukiwaniu zaginionych duszyczek lub badaniu nowego terenu. Czasem nawet znajdywałem ciekawe okazy zwierząt, z którymi mogłem porozmawiać, jednocześnie ich nie mordując, tak jak to robili łowcy. Dzięki temu poznawałem ich zachowania względem ludzi, drapieżników lub istot z tego samego gatunku. Niektóre żyły w większych grupach, inne w mniejszych, a jeszcze inne były samotnikami. Zupełnie tak jak ja. Nigdy nie zdradziłem ich umiejscowienia łowcom. To byłoby wbrew mojej woli. Spojrzałem leniwie na spokojne morze i ledwo dostrzegalne fale. Kompletna cisza. Tylko lekki szum. Nic więcej. Stłumiłem ziewnięcie. To nie była pora na sen. Jeszcze nie. Schowałem napój do plecaka. Przez niecałe pół minuty wlepiałem wzrok w wielką wodę. Później zarzuciłem pakunek na plecy i podniosłem się. Ruszyłem przed siebie, wzdłuż brzegu, ale z każdym kolejnym krokiem oddalałem się od niego. W końcu moim oczom ukazał się gęsty las, przypominający dżunglę. Powoli zagłębiałem się coraz dalej, wypatrując czegoś choć odrobinę interesującego. Jednak oprócz wysokich drzew, można by rzecz - sięgających nieba, mnóstwa lian i zielska nie było kompletnie nic. Nagle usłyszałem donośny krzyk. Lekko się wzdrygnąłem, lecz po chwili przyszło mi na myśl, iż może to być jakiś nowy mieszkaniec, który spotkał jedno z dzikich zwierząt. Postanowiłem nie ryzykować, więc wyciągnąłem swój podręczny sztylet, który miałem zawsze w wypadku niebezpieczeństwa. Ostrożnie przeszedłem przez zarośla i skryłem się za jednym z ogromnych pni drzew. Przy wielkim głazie spostrzegłem jakąś dziewczynę, opierającą się o niego, z wyciągniętą bronią i celującą w dorosłego tygrysa, który zmniejszał odległość między nimi. Bez zastanowienia, wyskoczyłem zza pnia i ruszyłem pędem na pomoc. Zwierzę gwałtownie odwróciło się w moją stronę. Podczas biegu udało mi się schować sztylet. Patrzyłem dzikiemu kotowi prosto w oczy, nie zważając na krzyki spanikowanej szatynki. Wypowiedziałem kilka słów w niezrozumiałym dla ludzi języku.
- Wracaj do swojego stada. Tam będziesz bezpieczny.
Tygrys widocznie zrozumiał moją mowę, ponieważ odszedł, wydając tylko cichy pomruk niezadowolenia. Rzuciłem okiem na wstrząśniętą kobietę. Podbiegłem do niej i spytałem od razu:
- Wszystko w porządku?

~♣~

Catherine?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz