Obserwując poczynania Chloe oparłem się o blat zawalony narzędziami. Nie minęło wiele czasu, gdyż nie jestem cierpliwą osobą, a miałem jeszcze wiele pracy na głowie, więc powiedziałem:
- Jeśli nie masz nic przeciwko, zabiorę się za robotę. Tobie radziłbym ta samo. I nie przypatruj się temu sztyletowi zbyt wiele. Oboje nie chcemy, by coś rzuciło się na ciebie i uszkodziło twoją śliczną twarzyczkę. – uśmiechnąłem się pogardliwie. Opanowałem tę minę do perfekcji.
- Na mnie nic nie odważy się na mnie rzucić, aktoreczko. – odwzajemniła gest Chloe, na co parsknąłem śmiechem. Dobrze, muszę przyznać, że w ciągu tych kilku minut już ją polubiłem.
Pokręciłem głową z niedowierzaniem i odwróciłem się w stronę blatu zawalonego narzędziami i jakimiś kawałkami metalu. Sięgnąłem po pojemnik ze smarem w celu przestawienia go w jakieś bezpieczniejsze miejsce, gdzie się nie przewróci i nie zaleje wszystkiego wokół, ale w ostatniej chwili cała zawartość puszki wylała się akurat na mnie.
Westchnąłem przeciągle przypominając sobie, że Chloe nadal za mną stoi i trzęsie się ze śmiechu.
- Coś jeszcze? – zwróciłem się w stronę dziewczyny, która już zasłaniała usta dłonią.
- Prędzej ty uważaj na swoją „śliczną twarzyczkę” – brunetka puściła mi oczko i zwróciła się w stronę wyjścia nie ukrywając wesołości.
No zajebiście.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz