Zatkało mnie.
- Ja uczestniczyłam w GŁODOWYCH Igrzyskach. - wstrzymałam powietrze.
Już prawie zdążyłam zapomnieć i powrócić do normalnego życia, a tu bach! Wspomnienia wracają.
- Tak?...
Pokiwałam głową, a po policzkach spłynęły mi łzy.
- Tam zginął Alexander - ciężko było mi wydusić jakiekolwiek słowa - I
obiecałam mu, że wygram. Zabiłam całą bandę debili, która mi go
zabrała...
Ukryłam twarz w dłoniach. Szlochałam cicho.
- Jesteś trochę do niego podobny - szepnęłam, gdy się trochę uspokoiłam.
Pote tylko uśmiechnął się blado.
- Obiecałam być silna. Stamtąd mam to - pokazałam mu bliznę biegnącą przez całe udo aż za kolano.
- A więc mieszkałaś w Panem? - zapytał chłopak.
Przytaknęłam.
- W drugim dystrykcie. To tam są zawodowcy.
- Myślałem, że w Anglii...
- Tam się urodziłam - poinformowałam - Ale moi rodzice stracili
obywatelstwo. Nie powiedzieli mi nigdy, dlaczego. A ty, długo siedziałeś
na tych swoich igrzyskach? - postanowiłam zmienić temat. Ciężko mi było
rozmawiać o przeszłości.
<Pote? Uznajmy, że realia Panem to rzeczywistość a nie książka XD>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz