Zamyśliłem się. Wziąłem dwa kęsy soczystego owocu. Spojrzałem na niebo. Piękne i rozgwiażdżone. Ponownie skierowałem wzrok na dziewczynę, która ciągle się na mnie patrzyła i czekała na odpowiedź. Wyrzuciłem ogryzek na ziemię, a ręke ponownie schowałem za głowę i się o nią oparłem, jak na pierwszej.
- Więzienne Igrzyska - dwa słowa, które mogły wyjaśnić całe me życie. Dziewczyna tylko się zdizwiła. No w sumie, kobiety o tym nic nie slyszały. Tylko faceci i to nie liczni. Prawie każdy tam zginął, a ci, którzy żyją, są rozsiani po świecie i tak żadcy, jak śnieg w afryce.
- Nie rozumiem - odparła w końcu zakłopotana.
- Wyspa na środku morza. Podzielona na trzy części. W jednej znajdowały się chłopcy w wieku od pięciu lat do czternastu, a w drugiej faceci od pietnastego roku życia do dwudziestego. Każdego pięciolatka się tam wysyłało, za co rodzice dostawali tyle kupy kasy, ze mogli zostać milionerami. Trzecia część wyspy, największa, to była miasto i tyle. Ludzi i nic więcej. Wszystkim się szkoliło na wojowników, którzy by zabijali bez skrupołów. Nie mieli uczuć. Tak jakby marionetki tej wyspy. Niektórzy umierali szybko, albo nie wytrzymali psychicznie i odebrali sobie życie, albo natura zwyciężyła, albo zostali zamordowani przez rówieśników. Nawet pięciolatek mógł zabić czternastolatka, jeśli był słaby. Właśnie z tamtąd pochodzę. Jako dwudziestolatek, jak każdy, byłem wysyłany na Więzienne Igrzyska. Coś w stylu Głodowe Igrzyska, jednak tam panowały inne zasady - skończyłem. - A kobiety po prostu nie istniały w naszym świecie, jedynie w tym mieście, gdzie i tak był zworzone z innych kraji, gdzie się nimi hadlowało i się je wykorzystywało.
<Isabelle?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz