poniedziałek, 31 sierpnia 2015

Od Danielle do Camerona

Od dziecka lubiłam oglądać wschody i zachody słońca. Zawsze patrzyłam na nie przez ogromne okno w moim pokoju, siedząc na parapecie i popijając gorącą herbatę lub rzadziej, czekoladę. Teraz też miałam taką możliwość: przechadzałam się po plaży patrząc na wschodzące słońce. Wiedziałam, że wiąże się z tym duże ryzyko. Przecież tyle zakamarków tej wyspy nie zostało jeszcze odkryte! W każdej chwili zza drzew mogło coś wyskoczyć i zabić mnie na miejscu. Jednak nie przejmowałam się tym zbytnio - i tak już nic nie miałam do stracenia.
Wstałam z piasku, na którym od jakiegoś czasu siedziałam i ruszyłam szybkim tempem w stronę wioski.
W klinice już wszszystko na mnie czekało. Od liści opatrunkowych, po nicie zrobione z wierzchniej warstwy bambusa.
W poczekalni siedziały może dwie osoby. Zaprosiłam jedną z nich, która, jak się okazało, miała przedramię rozcięte tak bardzo, że widać było kość. Z rany jednak nie sączyła się krew - musiała zostać dobrze zatamowana, jednak trzeba było jeszcze ją zaszyć.
Otworzyłam szufladę, jednak nie znalazłam w niej żadnej igły.
- Meg!
Do gabinetu weszła niska brunetka.
- Tak?
- Mamy jeszcze jakieś igły?
- Niestety - podrapała się po karku - ale nie. Wczoraj wieczorem złożyłam zamówienie u kowala, będą dopiero na rano.
- Dobra, dzięki.
Przeprosiłam pacjentkę i kazałam jej przyjść jutro z samego rana. Chwyciłam kapelusz i wyszłam z budynku.
Do kuźni nie było daleko, dosłownie kilka minut drogi. Weszłam do środka i zapytałam się jednego z mężczyzn:
- Przepraszam, nie macie może igieł na zbyciu? - wytarłam kilka kropel potu z czoła, było tam potwornie gorąco.
- Zgłoś się do Camerona, on ci pomoże. Ja nie mam czasu... - dokończył i poszedł w przeciwną stronę.

~*~
Cameron?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz