Był ranek. Jak zwykle Łowcy wstali najwcześniej. Ruszyłam do miejsca zbiórek. Po codziennej pogadance mieliśmy ruszać. Niektórzy pobiegli od razu. Ja jednak udałam się do składziku ze zbroją, by wziąć nowy sztylet. Mój był już mocno zmęczony życiem. Ze zdziwieniem zauważyłam, że mojej broni brakowało. Nie ma mowy, żebym ruszyła na łowy bez sztyletów. Zdeterminowana ruszyłam w stronę kuźni. Niektórzy kowale byli już na nogach.
- Hej! - krzyknęłam. Jeden chłopak się odwrócił. Rozglądnął się i westchnął ciężko. Widać nie lubił kiedy przerywa mu się w pracy.
- Potrzebuję sztyletu - oznajmiłam rozkazującym tonem.
- To go sobie zrób - roześmiał się udając, że rzuca ku mnie rozżarzony pręt. Instynktownie się uchyliłam. Zdenerwował mnie.
- Potrzebny mi jest do wykonywania moich obowiązków - powiedziałam z wysoko uniesioną głową.
- Co będę miał z tego, że dam ci twój sztylecik? - zapytał i uśmiechnął się szyderczo.
Uśmiechnęłam się uwodzicielsko i podeszłam do chłopaka.
- Ja płacę w naturze - odpowiedziałam przygryzając wargę.
- Fu, to chyba nie masz zbyt wielu rzeczy - odpowiedział udając obrzydzenie.
Oblizałam wargi.
- Wręcz przeciwnie, kotku - mruknęłam po czym szczerze się roześmiałam. - Podoba mi się twoje nastawienie do świata. Jak masz na imię?
- Cameron.
- Ja ta aktorka? - uśmiechnęłam się wrednie.
- A ty? Jak masz na imię? - zapytał ignorując moją uwagę.
- Chloe Wednesday. Łowczyni. A teraz, poproszę swój sztylet. Nie chcesz mojej zapłaty, trudno. - powiedziałam wyciągając rękę.
Pokręcił głową z politowaniem i sięgnął ręką pod stół wyjmując spod niego sztylet. Był bardzo starannie wykonany, a na rączce miał wygrawerowane motywy roślinne. Powiem szczerze - zrobił na mnie wrażenie. Nigdy nie myślałam, że broń może być tak śliczna.
Cameron?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz