Było mi trochę łupio. W sumie to ja wspmniałem o tych igrzyskach.
Skierowałem wzrok w lewą stronę i siedziałem przez kilka sekund w ciszy.
Tak jakbym swoje całe życie oglądał włąśnie po tej lewej stronie.
- Od piątego roku życia. Jako jedyny syn, sprzedali mnie - powiedziałem
do spokojnie. Już nie można powiedzieć, że obojętnie, bo takiego czegoś
nie da się powiedzieć bez uczuć. Skierowałem wzrok na dziewczynę. -
Dlatego świetnie się czuje na drzewach i w lesie - dodałem z delikatnym
uśmiechem.
- A na czym polegały twoje igrzyska? - zadała pytanie i otarła resztę łez.
- Wszystkich dwudziestolatków dzielono na kilka grup, po kilka osoby,
przypadkowo. Mieliśmy jedną noc na zapoznanie się bardzo dobrze.
Mieliśmy walczyć ze zwierzetami przez miesiąc. Kolejny miesiąc polegał
na wybiciu przeciwnych grup. A potem już mieliśmy zabijać się nazwajem -
ostatnie słowa powiedziałem trochę smutniej, jednak zamiast tego, się
uśmiechałem. - Udało mi się wygrać, dzięki czemu mogłem opuścić wyspę -
skończyłem swoją historię. - Nie płacz - powiedziałem czule. - Każdy coś
strasznego przezyje, ale nie ma co lać łzy - powiedziałem do
dziewczyny, juz bez uśmiechu, tylko ze współczuciem.
- A ty je powstrzymujesz? - zapytała. Gdy ujrzałem w jej oczach kolejne
łzy, wstałęm i wszedłem na jej gałąź. Usiadłem przed nią.
- Najzwyczajniej w świecie, znudziło mi się - ponownie się uśmiechnąłem
do niej ciepło, po czym ją przytuliłem. - Jednak nigdy nie powstrzymuj
łez - spojrzałem je w twarz z ciepłym uśmeichem.
<Isabella?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz