Otarłam łzy i uśmiechnęłam się lekko. Również przytuliłam się do Pote,
ale tylko na chwilkę; poczułam się po prostu trochę... Dziwnie.
- Dzięki za wsparcie - powiedziałam z uwielbieniem. Może bym go nawet pocałowała w policzek, gdyby nie jeden wiadomy fakt.
Siedzieliśmy chwilę cichutko. Słońce wychodziło już zza drzew, a pojedyncze promyki przedzierały się przez liście.
Patrzyłam na ten piękny widok dłuższą chwilę.
- Oboje mieliśmy ciężko... - westchnęłam, ale już nie płakałam.
Chłopak pokiwał głową.
- Może dlatego też łatwiej ci zapomnieć, bo nie miałeś na arenie kogoś
tak ważnego jak dla mnie Alexander. Tak bardzo chcieliśmy wygrać razem.
Tak w ogóle, to miałeś kogoś bliskiego? Na przykład przyjaciela na tych
igrzyskach? I czy tam też mogła wygrać tylko jedna osoba? - zapytałam z
ciekawości.
Słońce było coraz wyżej i wyżej, na polanę obok schodziły się sarny, pijąc wodę ze strumyka. Gdybym tylko miała aparat...
Pote?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz